tom's travel blog

allerlaatste post uit down-under

2007-01-10T08:13:00.000+01:00

tzit erop. Over een uurtje vertrekt mn vlieger hopelijk richting Bangkok (we hebben een uur vertraging)
en na een korte tussenstop vliegen we verder naar Londen. Via Heathrow gaat het dan naar Brussel, waar ik
donderdag, na 26u vliegen aankom...

net mn laatste pint Tooheys New gedronken, met zicht op Sydney, waar het vandaag een uiterst zonnige dag is met
heerlijke temperaturen. Alsof dat het nog niet erg genoeg is!!

Soit, ik zal natuurlijk ook blij zijn jullie terug te zien en vanaf dit eigenste ogenblik mag je me terug gewoon contacteren

op mn Belgische nummer (en als ge dat niet hebt dan is dat de bedoeling, hehe) en gaat het leven terug zn gewone gangetje. Nu ja, gewoon, ik zal nog heel vaak terugdenken aan deze fantastische reis die eigenlijk te mooi is geweest om waar te zijn. Tzal nog wel effe duren voor alle indrukken doorsijpelen en een vaste plaats krijgen in mn geheugen.

Bedankt voor jullie smsjes en mails, reacties op mn blog etc, twas tof deze blog te schrijven en blijven lezen, he, er moeten nog heel wat verhalen verteld worden en er komt nog een fotospecial met "the best off".

Maar voor de meesten van jullie: tot heel binnenkort!

ikke

nieuwjaar

2007-01-07T00:29:00.000+01:00

Het begint ineens gigantisch te korten hier en dat besef begint langzaam door te sijpelen. Tedoeme, net nu het hier zaaaaaaaaalig weer is en ik keiveel tof volk leer kennen mag ik gaan vertrekken. Ach ja, beter in schoonheid eindigen dan dat ik de uren zit af te tellen dat mijne vlieger opstijgt. Ik ga dus effe een kleine sprong maken in het reisverhaal en de rest neertikken wanneer ik terug in Belgie ben, en nu gewoon heel effe enkele nieuwjaarsimpressies tonen. Het vuurwerk op de Harbour Bridge in Sydney was in een woord M A G N I F I E K. Als ik nu naar de fotookes kijk, krijg ik er nog kiekevlees van. Toekomstig schoon-broerke Pascal heeft alles gefilmd, maar al vast deze fotookes (niet van mij, moet ze nog opladen) om een klein beetje een idee te geven hoe wij met 3 en een miljoen andere mensen 2007 verwelkomden in Sydney.

"Fireworks explode over the Sydney Harbor Bridge in the annual display to celebrate New Year's Eve in Sydney, Sunday, Dec. 31, 2006. Organizers have promised the largest fireworks display ever seen over the harbor of Australia's largest city in celebration of the 75th anniversary of the bridge's opening on March 2007."

In ieder geval: een Fantastisch 2007 gewenst aan alle trouwe lezers van mijn blog!

enkele impressies van Adelaide

2006-12-25T13:30:00.000+01:00

goe,kga het hier niet te lang meer trekken, Peppie en Kokkie zijn onderweg uit Hong Kong en staan hier blijkbaar morgenvroeg al om 7.30u,dus nog vlug enkele fotookes uit Adelaide en dan ga ik gaan dutten. De rest van het verhaal (zalige trip op Kangeroo Island en de Great Ocean Road) houd je dan nog te goed!

Al vast dit voorsmaakje!

krottoers & Co

2006-12-25T12:36:00.000+01:00

Als een hele reis leuk verloopt, moet het op een bepaald moment ergens mislopen, he. En dat gebeurde dus in Alice Springs en bij de Grote Rode Rots, Uluru.

Ik ga het hele verhaal niet opnieuw doen, maar hieronder is een uittreksel uit de brief die ik gestuurd heb naar de reisagent die me deze nest verkocht heeft, met het vriendelijke doch dringende verzoek m'n geld terug te geven en er gerust een schepje bovenop te doen. Niet dat ik dat extra schepje ga krijgen,maar wie niet vraagt, is euhm, mja, een dikke jeannet. Ge kunt maar proberen! Ter info: de fotookes zijn exclusief voor u, eerzame lezer van deze blog. De reisagent heeft die uiteraard niet gekregen. Teerste fotooke is trouwens van onze ongelukkige eerste stop (zie verder). Let vooral op de olie!

Komt ie!

Day 1:

We were only 60 km out of Alice Springs, when the engine of the minibus exploded. There was no way to drive any further and while the oil was leaking out of the damaged engine, we were stuck for several hours in the desert. After a while, the new bus brought us to the Aboriginal Cultural Center in Uluru. Although we were way behind on schedule, our guide let us wander around at the center for one and a half hour (most tours apparently foresee 30 minutes, maximum 1 hour, which would have been more than enough time). While the complete group was waiting already for 30 minutes for the driver (Mikah) to come, he let us wait another 30 minutes as he was too busy chatting to friends so he forgot the time. At 5 PM we finally left the Cultural Center and drove off for the Uluru base-walk. As the time was (too) short, the driver told us to hurry up. In a rush we tried to get around the Rock, but not everybody managed to walk that fast,so due to the terrible planning of the guide and his chatting around, we missed sunset at Uluru. Even his crazy driving to make up for the lost time did not prevent missing one of the main events for which reason we joined this trip. (de wijn die ik vasthoud is trouwens gepikt van een andere reisorganisatie, hehe)

As a former soldier, I am used to outdoors conditions and I can survive the fact I can't have a shower every evening. Being on a tour though and having to pay for it, I do expect at least a quick shower after a day in the desert. Right before we were driving to our sleeping place (a field in the middle of nowhere), the guide gave us the message that the 5 minute toiletstop at a gasstation would be the last chance for the ladies to use a proper toilet. As there was only 1 toilet for both male & females,it resulted in a 1,5h queu of people wanting to have a quick wash up at one (1!) small sink. The result was that basically everybody ended up sleeping dirty in filthy sleeping bags of other people who didn't showeron previous tours.For this great pleasure of renting these filthy things, we had to pay another $15. Having to wait such a long time made us miss the campfire with the other group of Rock Tours, so we basically immediately went to sleep. The day after, after all, we were supposed to get up at 4 am for the Uluru sunrise and it was already very late.

Day 2

At 5.15 am we were woken up by the guides. Yes, they both set their alarm clock but ow ow ow, they both didn't hear it. After a major rush out of the swags and another crazy ride to get at least somewhere near to Uluru (about 40 km), we missed sunrise as well. Ok, from a very far distance we saw somewhere the sun at the horizon and if you looked closely, you could see the Rock on the other end of the horizon. Brilliant. (ge ziet dat ik niet overdreven heb, he)Fortunately, we ended up in the empty camp of Adventure tours (they obviously made it to get on time to the sunrise) so we could have a decent shower there. As this tour was so far a non-stop failure, some of the travellers and myself decided to inform our guide in a quite firm way that we were not very much impressed with the tour so far,not to mention we were all very angry with him. After breakfast, it seemed like he understood our message and he made a little bit more effort to explain things about the region, the nature and the culture. Basic things that can be expected from a guide. After a very hot walk in the Olga's, we got back on the bus, seeking some refreshment from the airconditioning. Unfortunately, after a short ride, the airco broke down with a loud "bang" and that was the end of cooler moments. At that stage, everybody was really very very angry with the guide, He decided though that it was a right moment to joke a bit and sing some songs. When nobody reacted on his questions "who knows a song, who knows a joke, who can eat a veetabix in one minute?", he started shouting at us that "There are 21 people on this bus,so if I ask you something, I demand that at least one of you gives me an answer. I can take a lot, but I can't take bullshit". His actual words.

After a long, hot and silent ride,we reached our second camping ground. Fortunately,there were showers and toilet facilities. The guide asked us what time we wanted to eat, and we told him that 8 pm would be fine. At 11.15 pm, the food was finally "ready". The rice was a bit of a challenge though: the bottom part was burned black, the top part still raw. Not to mention that the meat & vegetable mix tasted like plastic. This must have been the only moment during the whole trip there was enough food for everybody(nobody wanted it), as during previous meals most of the guys left the table hungry. It must have been close to midnight when we finally made it to bed and we had to get up very early again (3.30am).

Day 3

This time,we had learned our lesson and set our own alarm clocks. At 3.30 we jumped out of our swags, started packing and woke up our guide (he overslept AGAIN !)so we could make it on time to the Kings Canyon. There the guide really made an effort, so no complaints about the Kings Canyon-trip. Over lunch, he decided to go repair the airconditioning so he left us preparing the meal. No problem, except for the small detail that he forgot to unload the cooking pots which are quite essential if you want to make pasta-salad. With another hour delay, we finally hit the road to go back to Alice Springs. I almost forget to mention that after a short ride the airconditioning broke down again and that the engine made such strange noises, that everybody expected to be stranded again in the desert. We almost did, after the driver nearly drove in to some wild horses on the road. Then I must admit it is also very difficult to drive with one foot on the dashboard while you try to take pictures of your sleeping passengers. By pure coincedence, we survived his driving skills and after an extreme hot and long ride, we finally finally got back to Alice and rid of "Rock Tours".

Strange enough, after all what happened, the guide and myself have quite a lot in common. Just like him, I can't take "bullshit" either, therefore I demand a full refund of the money I paid for this miserable trip and a financial compensation for all the problems this company caused. I expect as soon as possible the sum of $500 refunded to my credit card (Peter Pan Cairns has my details) and I sincerly hope that Peter Pan and other travel agencies will no longer offer this tour. It is a pure rip-off, NO value for money and the unqualified and rude staff is just the cherry on the cake.

Last but not least, een foto van onze gids :) Sorry, kon het niet laten. De dikke klet.

Cairns, het Daintree Rainforest en het Great Barrier Reef

2006-12-24T09:19:00.000+01:00

Wie zich, net zoals ik, bij het horen van de naam "Cairns" een gigantische stad inbeeldt, komt lichtjes bedrogen uit. Het regenwoud dat daar in de buurt ligt, het Daintree rainforest (www.daintreerainforest.com), is dan wel behoorlijk groot, nl. 0,2% van het totale grondgebied van Australie of maar liefst 48x groter dan Belgie!! Serieus stukske bos dus. Dat moesten we van naderbij gaan bekijken, uiteraard. Gelukkig had ik intussen mijn haar laten knippen, waardoor ik terug min of meer toonbaar werd voor de buitenwereld en u dus ook vergast wordt op deze fijne close-up vanop een bootje, terwijl we op zoek waren naar "salties", nl. zout-water krokodillen. De rivier waar we op ronddobberden was bijzonder uitnodigend voor een fijne plons, maar alvorens ik daar ging gaan skinnydippen, hield de gids mij tegen en vertelde me over de fijne flore en fauna van deze waterloop. Buiten salties (hier duikt een 4m lang mannetje net ietske te vroeg onder water) wonen er nl. ook bullsharks (ja, die lieverds waarover ik het vroeger al had), giftige waterslangen, etc. Nu ja, een geoefend zwemmer als ik *ahum* zou het zeker en vast op tijd redden tot aan de oever, waar ik dan ongetwijfeld vergast zou worden door mevrouw krok (links) of een 10tal dodelijke spinnen. *zucht*, het leven is niet simpel voor een avonturier in Australie. Dus maar rustig in het bootje blijven zitten en een taske koffie gedronken. En al maar goed ook, of ik zou dit prachtige uitzicht gemist hebben. Gelukkig zitten er in het regenwoud ook nog heel wat toffe beestjes voor wie we onderweg moesten oppassen dat we ze niet omver zouden knotsen. Of wat dacht u van dit toffe verkeersbord? :)) En ja, het gaat hier over cassowaries, een soort struisvogel waarvan er nog 200 in het wild leven daar in Daintree. De kans dat ik er eentje zou zien was extreem klein, en toch, op een avond toen ik naar mn tweede hostel werd gebracht, stak er net eentje de straat over. Het was maar een fractie van een seconde en in echte roadrunnerstijl (kop vooruit, volle gas) vluchtte hij het bos in, maar het was wel speciaal zo eentje tegen te komen. De foto is dan (helaas) ook niet van mij :(

Bon, zonder verkeersongevallen geraakten we dan toch uiteindelijk aan onze eerste jeugdherberg. Toen ik na een frisse plons in het zwembad effe ging kijken waar de bordjes "beach" naartoe leidden en dan kom je zoiets tegen! Wooow.

Jeugdherberg noemen ze dat dan, hehe. En het werd nog leuker toen ik Quick en Flupke tegenkwam. Deze sympathieke viervoeters voelden spontaan mijn hoog knuffelgehalte aan (dixit Annelies) en besloten mij te volgen op mijn lange tocht over het strand. En ze luisterden zelfs! Nu ja, op zich was ik wel blij dat ze meegingen, vooral toen ik ineens op het strand dit waarschuwingsbord tegen kwam. Australie, tblijft toch een raar land, he.

De volgende ochtend maakte ik alweer nieuwe vriendjes! Tijdens een goe taske koffie aan het zwembad vloog deze reuzesprinkhaan ineens op mn broek en was er (letterlijk) met geen stokken af te krijgen. Uit puur miserie maar in het water gedoken en wat gaan volleyballen. De dag nadien zat ik in een andere jeugdherberg, nog dieper het regenwoud in en daar was dus buiten mij eigenlijk zo goed als geen kat. Ik had dus het hele strand (ne km of 4-5) voor mij alleen maar veel dieper dan dit ben ik de zee maar niet ingegaan na deze fijne waarschuwing.

Het werd dus hoog tijd veiligere oorden op te zoeken en nog eens te gaan duiken. Na enkele uurtjes varen vanuit Cairns kwam ik in een van de prachtigste plaatsen op aarde terecht: het Great Barrier Reef. De eerste duik verliep wat chaotisch, want er gingen 2 Aziaatjes mee en die geraakten maar niet gewoon aan de bubbeltjes die uit hun mond kwamen. Nu ja, handig voor mij, ik kon rustig mn zin doen en heel veel fotookes trekken, helaas weer analoog. Pure National Geographic daaronder! Nu ja, wie National Geographic zegt, zegt dus ook "haaien". En bij mn derde duik was het dus prijs. Ik was nog maar net onder water of een Oceanic Whitetip shark (zoals op het fotooke) zwom onder mij door. Nu heb ik een heilige schrik van haaien maar tot mn grote verbazing was ik zo kalm als iets. Ok, een lichte hartstilstand zal daar wel mee te maken hebben gehad, maar toch. Ik vond het eerder spannend dan afschrikwekkend. Kbleef dus heel kalm dobberen, we keken mekaar ne keer aan en weg was ie. De volgende kwam dan weer recht op mij afgezwommen. Vlug effe opgeschoven dat ik tegen een koraal hing maar ook deze liet mij met rust. Nummerke 3 was ne stiekemerd, die volgde ons toen we terug naar de boot zwommen, dus eigenlijk was ik wel content dat ik uit het water was, maar mn schrik voor haaien is toch al een beetje overwonnen! Joehooooeeee.

Ok, intussen is het hier de hoogste tijd om naar mn doktereskes te gaan. Morgen is hier alles dicht en helaas is het weer van 40 graden omgeslagen naar 20 graden, dus kben nog niet zeker of ik naar het strand ga gaan. Met een beetje chance lees je dus morgen nog veel meer verhalen, want nu gaat het verder naar de rampspoed van de woestijn! U kijkt toch ook ;)

langharige Whitsundays

2006-12-24T07:33:00.000+01:00

Hi mate!

How is it going? Ok, voor de correcte uitspraak van deze legendarische en veelgehoorde Ozzie-words zult ge nog moeten wachten tot mijn Blijde Intrede, maar bij deze effe laten weten dat ik nog leef en zo. Intussen ben ik aangekomen in Melbourne, in het zuiden van Australie, maar met mijn verhaal zit ik nog in Fraser, de andere kant van dit gekke continent.

Toch effe al vast aan iedereen een heel fijn kerstfeest gewenst. Zelf ga ik dat hier doorbrengen op een vrij originele manier, nl. als gast (via couchsurfing) bij 2 toffe (lesbische) joodse doktereskes die in een kast van een penthouse wonen. Ik denk dat ik de koosjere bbq op het gigantische terras al kan ruiken, haha.

Maar goed, de Whitsundays dus (www.whitsundaytourism.com/). Na enkele dagen in een 4x4 op een eiland rond te hotsen werd het dus tijd om wat op zee door te brengen. Het weer was ideaal (soms wat te ideaal, de hitte was soms ondraaglijk) en daar gingen we dan, met ne man of 25 op een groot zeiljacht, de "eskis" (Australisch voor koelbox) vol wijn & frische pinten en een tamelijk geschifte Australische crew, we konden er weer tegen voor een paar dagen! Overnachten gingen we op een eiland doen en dat leek me geen slecht idee. Khad nl. op Fraser van een van de Zweedse meisjes gehoord dat zij ne keer 's nachts in zwaar weer waren terecht gekomen en dat dat geleid had tot massale zeeziekte. Dus de eerste avond toerden we wat rond tussen de 74 eilanden en op Hamilton eiland hadden we, naast een luxueus golfterrein van een of ander resort, onze eigen lodges met bar. Geef toe, het uitzicht om 's avonds te eten of 's morgens te ontbijten kan slechter zijn, nietwaar. Helaas waren we daar niet de enigen die wisten hoe laat het ontbijt kwam. Deze vrolijke, luidruchtige en bijzonder vraatzuchtige regenboogparkieten wisten dat dus ook. Deze 2 dappere dames bleven in het aanschijn van honderden hongerige bekskes rustig verder ontbijten, maar moesten uiteindelijk toch het onderspit delven nadat de zoveelste parkiet in hun bordje cornflakes was gedoken of nadat ze met 3 tegelijkertijd op een bekertje fruitsap waren geland. Dolle pret, zo ontbijten in een voliere.

Ook deze witte kakatoe bracht z'n vriendjes mee en samen vertrokken ze nadien met een volle pic-nicmand de bossen in. Het werd dus hoog tijd om het volle sop te kiezen en tot spijt van diegenen die de avond voordien te diep in het glas hadden gekeken (gelukkig behoorde ik daar niet bij, hehe), was die dag de zee tamelijk ruw. DE ideale manier om dus van een kater te ontwaken! Er is ook nog een andere manier, nl. pure zuurstof inademen. De beste en leukste manier om dat te doen is uiteraard door te scubadiven, dus hop, samen met een Amerikaan en een instructeur zaten we effe later 10m onder water. Daar mn digi daar niet zo goed tegen kan, zijn dat analoge fotos geworden, dus ge zult nog efkes moeten wachten voor je die kan zien. Na menig onder water bubbelwerk en wat rondgeflap rond koraaltjes, was het tijd voor een spelleke beachcricket of een dutje. Na lunch aan boord werden we ineens opgeschrikt door wel een heel bijzondere bezoeker: een gigantische witte visarend vond ons zeilengeflapper blijkbaar interessant en kwam eens een kijkje nemen wie daar in zijne vijver aan het ronddobberen was. Het leverde een spectaculaire airshow op waarbij hij soms wel heeeel dichtbij kwam. Pas nadat de kapitein een kippenbil de lucht had ingesmeten (die hij met succes en pijlsnel te pakken had nog voor die in het water lag), stopten de aanvallen. Bangelijk. Tegen dan was het alweer "beer o'clock", wat na menige pint weer grondig uit de hand liep. Dan maar in een schoon nieuw kostummeke gaan snorkelen. Neen, dit kostummeke was niet mn eigen keuze, maar wel noodzakelijk tegen (dodelijke) steken van de box jelly fish, een klein kwalleke dat uit stommiteit heel veel schade kan aanrichten (klinkt bijna als sommige figuren van onze federale regering, haha). En ja, tkostummeke was te klein en nee, ik ben weldegelijk afgevallen dus ik was niet te dik voor het kostummeke. Helaas werd

het toen stillekesaan tijd om afscheid te nemen van mn nieuwe harem en verder te reizen naar Cairns, een (veel te lange) busrit van 12 uren met de Greyhound.

vaarwel Ingrid ...

2006-12-15T04:59:00.000+01:00

gisterennamiddag is Ingrid, de ex-vrouw van Johan, overleden na een maandenlange strijd tegen longkanker. Ondanks de scheiding zijn Johan en Ingrid altijd goed bevriend gebleven en de laatste maanden en weken heeft hij haar dan ook nog heel intensief kunnen bijstaan. Op die manier heeft Ingrid waardig en in alle rust afscheid kunnen nemen van het leven, bijgestaan door haar familie en vrienden.

Ik wens Johan dan ook heel veel sterkte en mensen die hem graag persoonlijk willen contacteren, mogen mij dat gerust laten weten.

Radio Vlaanderen Internationaal

2006-12-06T01:46:00.000+01:00

heeeeeeel vlug, want sebiet vertrekt m'n vlucht naar Alice Springs: vanavond gaat de meest sexy radiostem van Vlaanderen en omliggende straten mij weer opbellen, dus houd de website www.rvi.be in de gaten, een dezer ga je het interview dus kunnen horen.

tot straks, Miss Anne!

PS: Anne, misschien kan je in antwoord op deze log het uitzenduur vermelden of zo? Zelf ga ik de komende dagen buiten GSM-bereik zijn, want ik zit in de woestijn.

Fraser, vervolg

2006-12-05T07:23:00.000+01:00

het lijkt wel of ik vandaag niet weggeraak van het internet. Nu ja, tis dan ook alweer lang geleden dat jullie iets van mij gehoord hebben. Bovendien laat het regenwoud hier in de buurt van Cairns zich van zijn beste kant zien, en giet het hier oude wijven. Intussen heb ik m'n trip naar Alice Springs georganiseerd en als je al wilt weten wat ik de komende dagen ga uitvreten: www.therocktour.com.au. De foto hiernaast ga je in het midden van Australie niet vinden ('t is daar nogal aan de droge kant) want die is getrokken op Indians Head, Fraser Island. Als je goed piept zie je beneden de haaikes rondcirkelen, schildpadden hebben we er ook gezien, maar die waren te rap weg voor ik er een foto van kon trekken. Schildpaddensoep maken van die sloebers begot! Spijtig genoeg spoelden er ook geen schildpadden aan in de Champagne Pools, een rotsformatie op het strand die een soort "champagnecoup" maakt waar af en toe met veel geweld de zee vers water in gooit. Heerlijk om in rond te dobberen tussen de visjes, maar ik zou echt de mensen hun gezicht wel eens willen zien als er ooit een bullshark over het muurtje wordt gekieperd. Na alweer een zware dag rondtoeren en bekomen van de feestjes, was er gelukkig 's avonds een goudgele verfrissing terwijl we keken naar de zonsondergang.

De volgende dag ging het naar een smaragdgroen meertje waarvan de naam me even ontsnapt. Soit, doet er niet toe. Wie denkt: oh, wat een schattig stukje zand: schijn bedriegt, dat was 4km "woestijn" waar we nadien nog doormoesten. De voornaamste activiteit aan het meertje was "sandboarding", namelijk met een soort plastieken plank pokkesnel van een gloeiend hete zandberg naar beneden roetsjen tot ge in 't water kletste.

Had de gids toch wel niet vergeten zeggen dat daar haaien zaten zeker! No worries mate, 't zijn maar katvissen. Sympathieke zwarte beesten die maar niet snappen waar al die snelle surfborden ineens vandaan komen. Toen begon dus de toch door de "woestijn".

Ondanks een sunblock factor 20 ging de zon er lossen door en mocht ik na een tijdje een t-shirt aandoen om niet helemaal weg te smelten. Gelukkig konden we nadien terug wat afkoelen in een ander meertje (nee, ik ga het u besparen om nog maar eens strandfoto's te tonen waar ik poseer met schoon madammen, 'k krijg hier al commentaar genoeg). We sluiten Fraser echter af in schoonheid, met een zonsondergang over Hervey Bay waar we na een uurtje varen terug op Australisch vasteland aankwamen. Zalige trip & fantastisch leuke medereizigers. Nog van dattum!

Fraser Island

2006-12-05T02:48:00.000+01:00

Het werd dus tijd om eens iets anders te gaan zien dan enkel stad, dus na een stevige busrit met de Greyhound en een overtocht met de ferry, kwam ik aan op Fraser Island (http://www.fraserisland.net/), een eiland dat tot het werelderfgoed behoort. De criteria om tot natuur-werelderfgoed uitgeroepen te worden zijn niet mals:

Article 2 of the World Heritage Convention, defines natural heritage:
(i) "natural features consisting of physical and biological formations or groups of such formations, which are of outstanding universal value from the aesthetic or scientific point of view;
(ii) geological and physiographical formations and precisely delineated areas which constitute the habitat of threatened species of animals and plants of outstanding universal value from the point of view of science or conservation;
(iii) natural sites or precisely delineated natural areas of outstanding universal value from the point of view of science, conservation or natural beauty."
For a property to be included on the World Heritage list as natural heritage, the World Heritage Committee must find that it meets one or more of the following criteria and fulfils the conditions of integrity. Sites nominated should therefore:
i. be outstanding examples representing major stages of earth's history, including the record of life, significant ongoing geological processes in the development of landforms, or significant geomorphic or physiographic features; or
ii. be outstanding examples representing significant ongoing ecological and biological processes in the evolution and development of terrestrial, fresh water, coastal and marine ecosystems and communities of plants and animals; or
iii. contain superlative natural phenomena or areas of exceptional natural beauty and aesthetic importance; or
iv. contain the most important and significant natural habitats for in-situ conservation of biological diversity, including those containing threatened species of outstanding universal value from the point of view of science or conservation.

En op dit pareltje der natuur ging ik dus 3 dagen en 2 nachten rondhotsen. Met een vrolijke bende van ne man of 20 doken we in een 4x4-bus en weg waren we. Na menig gehots en gebots hadden we onze eerste stop aan Lake McKenzie (zie foto boven), een meer dat zo dood is als ne pier omdat het allerlei mineralen bevat die niet planten en diertjes niet zo tof vinden. Maar je huid schuren met het witte zand is voor mensen dan wel weer gezond, daar het een soort van "kuur-effect" heeft en na menig geschrob is uw velleke 10 jaar jonger. Kheb mijn verjongingskuur helaas moeten staken, want ik zag ineens een ander sympathiek dier binnensluipen, De Heer D. Ingo, ook "wilde hond van Australie" genoemd. Veel wilds was er niet aan (alhoewel er blijkbaar enkele jaren geleden nog een kindje was doodgebeten op dit eigenste strand) en dingo liep vrij ongeinteresseerd aan de badgasten voorbij. Gelukkig had ik niet te lang gewreven met dat zand, of hij had in mij nog een lekker mals jong brokje gezien! Maar zoals al eerder aangetoond: ik ben nen boom van ne vent. Ok, misschien van het knotwilgtype, maar nen boom is nen boom! Misschien kan ik deze leuke vogel (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gewone_kookaburra) dan wel overtuigen om in mij te komen nestelen. Voor de onwetenden die denken dat ik hier een ijsvogel gevonden heb, die zitten warm, maar 't is een Dacelo novaeguineae, ook wel kookaburra of "lachvogel" genoemd. Dit grappige beest hield ons gezelschap terwijl we 's avonds rustig een frische pint zaten te slurpen op het terras van onze lodge. Effe later was het avondeten, dat ook nog rustig en gedisciplineerd verliep maar nadien was het feeeeeeeeeeeeeeeeeest!!

De dag nadien was het lijken tellen natuurlijk, alhoewel ik aangenaam verrast was dat iedereen op het afgesproken uur (7.30u) aan de ontbijttafel was en toen ik fris en fruitig mijn kamer kwam uitgewandeld, botste ik op deze nog licht beschonken Ierse jongedame. Hoog tijd dus om op stap te vertrekken, en na enig gehots en gebots (dat om begrijpelijke redenen die dag op minder enthousiasme werd onthaald) kwamen we aan op 75mile beach, zoals de naam al zegt een indrukwekkend stuk verlaten strand dat de laatste miljoen jaren niet veel anders heeft meegemaakt dan enkel getijden. In de oceaan zelf konden we niet zwemmen, door de massale aanwezigheid van "Bullsharks", in het Nederlands "grondhaaien" genoemd (http://www.iselinge.nl/Scholenplein/pabolessen/00012bhaaien/grondhaai.htm). Deze leuke naam hebben ze gekregen omdat ze jagen in heel ondiep water. Gewoon in de oceaan staan in de branding (dus tot uw middel in het water) is al voldoende voor hen. Ook in rivieren vind je hen hier terug. Toffe mannen dus. Dan maar wat afkoelen in Eli Creek, een helder riviertje dat een debiet heeft van 100 miljoen liter zuiver water/24u!! Als je het ver genoeg stroomopwaarts volgt kan je gewoon uit de rivier drinken, en 't is nog bijzonder lekker water ook.

Dat de oceaan daar meer gevaren heeft dan enkel haaien en dodelijke kwallen, mocht deze schuit ondervinden. En als ik hier nog lang blijf fotookes posten en tekstjes schrijven, gaat hetzelfde gebeuren met mijn bankrekening en ogen, dus ik ga het voorlopig hierbij laten, misschien schrijf ik vanavond nog wel een stukje. Maar eerst m'n trip naar Alice Springs gaan boeken!

Brisbane, ne keer overdag

2006-12-05T02:09:00.000+01:00

het viel mij op een bepaald moment op dat ik Brisbane nog niet overdag gezien had, dus ik besloot daar maar eens iets aan te doen. Met de metro tot in 't centrum gereden en met een plannetje in de hand loopt men ... boenk tegen een stel jeannetten in een drukke winkelstraat. Niet goed wetende waar al de herrie over ging (ik probeerde gewoon die straat door te lopen maar werd een beetje opgehouden door een massa volk en ineens dus door 4 nichten en hun body-guards) en voor ik het goed en wel besefte stond ik oog in oog met Westlife. Nu ja, beter oog in oog dan met m'n rug naar deze Olijke Vrienden, maar toch. "Westlife" deed een vaag belletje rinkelen, maar toen ik de danspasjes zag en enkele liedjes hoorde, wist ik ineens weer wie het waren. Wegwezen was dus de boodschap. Naar de Story Bridge, bijvoorbeeld. Naar het grote voorbeeld in Sydney heeft deze brug een beetje last van capsones. Om haar te beklimmen moet je zo'n $220 betalen (ongeveer 130 euro). Voor die prijs wil ik over die brug gedragen worden, terwijl ik gemasseerd word door een bende Thaise geisha's en overgoten met Perignon du Dome. Dus er maar gewoon onderdoor gegaan en na enig gefoefel met de camera, deze "spontane" foto van mezelf geschoten :) Het was me daar toch wat te heet in de volle zon, maar zoals in de meeste Australische steden is de natuur nooit ver weg, en in de botanische tuinen vind je dan ook een uitgebreid "wildlife" dat daar vrolijk en vrij rondvliegt. Niemand die nog opkijkt van een bende papegaaien, ibissen, reuzegrote schildpadden of hagedissen. Behalve ikke dan, hehe.

Na de soms koude dagen in NZ was de hitte in Brisbane toch nog effe wennen, maar gelukkig had ik bij mn couch (Kirsten) een zwembad en groot terras in den hof. Niet slecht als studentenkot, he?

Stradbrooke Island

2006-12-05T01:47:00.000+01:00

Brisbane was qua couchsurfers echt wel een groot succes. Ik ben er zelfs niet in geslaagd om met iedereen af te spreken die zijn of haar vriendelijke diensten had aangeboden, maar een tripje naar Stradbrooke island kon ik echt niet afslaan. Via Sophia, een verpleegster uit Singapore die in Brisbane werkt, in contact gekomen met enkele van haar vrienden, toevallig allemaal Europeanen uit Zweden en Noorwegen. Ok, het andere meisje is uit Maleisie, niet echt Scandinavisch, maar dat had u ongetwijfeld al gezien. Na een hele leuke dag op het eiland terug aangekomen in Brissy, waar we nog wat op zwier zijn geweest en Brissy-by-night onveilig hebben

gemaakt.

aankomst in Brisbane

2006-12-05T00:54:00.000+01:00

na een vlucht van 3 uur kwam de Australische kustlijn in het verschiet en effe later doemde de skyline van Brisbane (Brissy, voor de vrienden) al op. Daar werd ik opgewacht door Krissy van Brissy (een couchsurfster), die midden in haar examens zat en mij dus niet kon te slapen leggen, maar wel zo sympathiek was om mij een lift van de luchthaven naar de stad aan te bieden. Daar verbleef ik bij Kirsten, een architectuurstudente die een heel jaar geen klop had gedaan en nu 24/24 aan het tekenen was om haar portfolio rond te krijgen. Dus op Kirsten moest ik niet te veel rekenen, dan maar andere vriendjes gezocht. Na een busrit van een half uur was ik al ruim buiten Brissy en vond ik deze sympathieke konijnen. De prijsvraag van de week luidt dan ook: zoek het konijn! Effe later had ik nog veel meer vriendjes gevonden. Ze zijn fluffie, stinken naar eucalyptus, als ze boos zijn maken ze een "boerend" geluid en ze zijn gespecialiseerd in 3 dingen: slapen, eten, en seks. Bij deze wil ik dus in mijn volgend leven terugkomen als een koala. Hip hoi. Wat dit sympathieke exemplaar hier aan het doen is, wil ik echt niet weten, en het is dus ook geen prijsvraag! Wakkere exemplaren maken ook graag ambras als ze niet aan het seksen zijn en hier zie je 2 fluffie beerkes die in een cafe-ruzie verwikkeld zijn. Gelukkig zijn er ook fluffies die zodanig gedrogeerd zijn van hun eucalyptusgefret dat ze mij spontaan aanzagen voor boom (toegegeven, ik ben dan ook nen boom van ne vent, haha) en mij vol enthousiasme in de armen vielen. Dat de combinatie van drugs & alcohol ook ongezond is voor koalas, mag deze foto dan weer bewijzen, van een beerke met een kater. Persoonlijk heb ik daar noooooit last van, maar ik drink dan ook enkel water natuurlijk. Soms met een vleugje eucalyptus als ik last heb van een vallingske. Misschien volgende keer toch maar eens proberen op een koala te kauwen als ik een hoestje heb.

some info about Australia (CIA-factbook)

2006-12-05T00:47:00.000+01:00

Background:

Aboriginal settlers arrived on the continent from Southeast Asia about 40,000 years before the first Europeans began exploration in the 17th century. No formal territorial claims were made until 1770, when Capt. James COOK took possession in the name of Great Britain. Six colonies were created in the late 18th and 19th centuries; they federated and became the Commonwealth of Australia in 1901. The new country took advantage of its natural resources to rapidly develop agricultural and manufacturing industries and to make a major contribution to the British effort in World Wars I and II. In recent decades, Australia has transformed itself into an internationally competitive, advanced market economy. It boasted one of the OECD's fastest growing economies during the 1990s, a performance due in large part to economic reforms adopted in the 1980s. Long-term concerns include pollution, particularly depletion of the ozone layer, and management and conservation of coastal areas, especially the Great Barrier Reef.

Area: total: 7,686,850 km²

Climate: generally arid to semiarid; temperate in south and east; tropical in north

Terrain: mostly low plateau with deserts; fertile plain in southeast

Elevation extremes: lowest point: Lake Eyre -15 m highest point: Mount Kosciuszko 2,229 m

Geography - note: world's smallest continent but sixth-largest country; population concentrated along the eastern and southeastern coasts; the invigorating tropical sea breeze known as the "Fremantle Doctor" affects the city of Perth on the west coast, and is one of the most consistent winds in the world

Population: 20,264,082 (July 2006 est.)

Ethnic groups: Caucasian 92%, Asian 7%, aboriginal and other 1%

Religions: Catholic 26.4%, Anglican 20.5%, other Christian 20.5%, Buddhist 1.9%, Muslim 1.5%, other 1.2%, unspecified 12.7%, none 15.3% (2001 Census)

Languages: English 79.1%, Chinese 2.1%, Italian 1.9%, other 11.1%, unspecified 5.8% (2001 Census)

Economy - overview: Australia has an enviable Western-style capitalist economy with a per capita GDP on par with the four dominant West European economies. Rising output in the domestic economy, robust business and consumer confidence, and rising exports of raw materials and agricultural products are fueling the economy. Australia's emphasis on reforms, low inflation, and growing ties with China are other key factors behind the economy's strength. The impact of drought, weak foreign demand, and strong import demand pushed the trade deficit up from $8 billion in 2002, to $18 billion in 2003, $13 billion in 2004, and nearly $17 billion in 2005. Housing prices probably peaked in 2005, diminishing the prospect that interest rates would be raised to prevent a speculative bubble. Conservative fiscal policies have kept Australia's budget in surplus from 2002 to 2005.

via Lake Tekapo naar Christchurch

2006-12-04T10:36:00.000+01:00

Gelukkig is NZ qua weer vrij onvoorspelbaar, dus terwijl je de ene dag van de kliffen geblazen wordt in een hagelstorm, kan je de volgende dag genieten van een heerlijk weertje en een machtig uitzicht op Mt Cook, de hoogste berg van NZ. Voor wie denkt dat ik met photoshop de kleurkes van het meer heb aangepast: dik noppes. In de meren zit een soort mineraal dat deze prachtige kleuren geeft. Helaas was het een beetje mistig, waardoor het beeld wat troebel werd, maar los daarvan, een plaatje, nietwaar? In combinatie met een veld vol wilde bloemen geeft dat dus het volgende idyllische effect. Zowaar morantisch! Mooi weer en een prachtige locatie, het schreeuwt gewoon om een bbq. Dus voor ik het goed en wel wist was ik samen met de buschauffeur gebombardeerd tot kok en stond ik daar voor een volle bus sosissen en hamburgerkes te bakken. Ondanks het feit dat het vrij laat geworden was en ik misschien wat te veel frisse lucht had opgesnoven die nacht, kwam iedereen gezond en wel (mijzelf incluis) aan in Christchurch. Ook hier had ik terug een couch gevonden, namelijk bij Beth (zie hieronder, zwart vestje). Een tof mieke dat op een bangelijke locatie woonde in een redelijke kast van een huis. Wat een verschil met m'n vorige couch! En ik was uitzonderlijkerwijs in goed gezelschap: Kahae (een jongedame van Koreaanse origine die al enkele jaren in Christchurch woonde en de beste vriendin van Beth is) en Miranda, een Canadese die bij mij op de bus zat en ook onderdak had gevonden bij Beth. Toen de dames hoorden over het bbq-feestje in Lake Tekapo, vonden ze het een prima idee om zelf ook een bbq te organiseren, en voor ik het wist stond ik weer sosissen te bakken. Maar geef toe, in zo'n goed gezelschap en vanop een terras met zo'n uitzicht over de stad, is het een waar genoegen. En de genoegens bleven in mijn richting stromen. Beth en Kahae hebben ook heel wat Aziatische vrienden, dus voor ik het goed en wel besefte was ik een hele dag op schok met een bende Japanners van wie ik nooit wist of ze nu Engels of Japans tegen mij spraken, maar niet getreurd, 's avonds in de Koreaanse karaoke en na menige soju (soort Koreaanse jenenever) kon de pret niet meer op. Een hele fijne afsluiter van een fantastische reis in Nieuw-Zeeland. Ik blijf erbij: een van de mooiste plaatsen op aarde waar ik nog heel lang heel fijne herinneringen aan ga overhouden. De volgende post gaat over Australie, maar daar ik hier al uuuuuren zit te tikken en letterlijk scheel begin te zien (mogelijk ook van den honger) ga ik u, eerzame lezer, hierbij laten en bij leven en welzijn zien wij elkaar dra weder!

Dunedin wildlife tour

2006-12-04T10:05:00.000+01:00

het boeiendere deel van Dundin bevindt zich buiten Dunedin. In de regio daar is het namelijk de enige plaats ter wereld waar Albatrossen broeden op het vasteland (waar ze dat dan elders wel doen, is mij even ontgaan, maar ik vermoed op eilandjes?). Ik schrijf Albatrossen bewust met een hoofdletter, want het zijn machtige beesten.

Wie er meer over wil lezen: http://www.albatross.org.nz/. Bon, de wind was ideaal die dag (zo'n 100km/uur) wat het bijna onmogelijk maakte om op die kliffen rechtop te blijven staan, laat staan om uw camera voor u te houden en een Albatros in volle vlucht te schieten (met de camera weliswaar) maar ik heb er toch enkele kunnen vangen, waaronder dit beeldeken. Wie denkt dat dit een meeuw is, klets ik bij deze al om de oren, want ge moet maar eens kijken hoe een meeuw in zweefvlucht eruit ziet en ge zult dan het verschil wel zien. Tsss. Even later waren we te gast bij de familie pinguin. We zagen hen uit de zee komen en al waggelend over het strand hun weg naar huis banen. Zo'n grappige beestjes! Geef ze een boekentaske in hun pollekes en 't zijn precies forenzen die naar huis komen. Na een stevige klim op de heuvel kwamen ze dan in hun kleine pinguinhuisjes waar ze pinguinkoekjes aten en naar de Simpsons keken. Ok, dat laatste weet ik niet zeker, maar wel dat ze kleintjes hadden, zoals ge kunt zien in dit schattige pinguinhuisje. Nieuw-Zeeland is waarschijnlijk ook het enige land ter wereld waar pinguins samenwonen met ... schapen. Soms zag je ze naar mekaar kijken van "wat doet gij hier?" maar voor de rest laten ze mekaar met rust.

Schapen die toch ne keer ne pinguin van de heuvel wilden duwen (ik geef het toe, khad er soms ook zin in, moet een fantastisch zicht geven) kregen serieus wat mot van de pinguins. De vleugeltjes zijn namelijk zo hard als een plank en ge krijgt niet 1x een mot, maar een zeer snelle serie van mot-mot-mot-mot-mot. En nog eentje: mot! Dus schapen laten pinguins met rust. Zelf kon ik het niet nalaten om met een lammetje "kiekeboe" te spelen en wie niet weet hoe dat spelletje gaat ... euhm, ja, ik vermoed dat Loekie het ook wel zal willen doen. Anders is menige baby van vrienden en vriendinnetjes steeds bereid.

Wie dat niet graag kiekeboe speelt en ook totaal geen schrik van mensen heeft, zijn de zeeleeuwen. Van ver gezien zijn het precies dikke slakken die op het strand liggen, en van dichtbij ook eigenlijk. Maar als ze wakker worden, blijf je best uit de buurt, want zeeleeuwen kennen geen natuurlijke vijanden en zijn dus niet van plan voor een mensje om te wandelen. Onze gids, een marinebioloog die zijn doctoraat over zeeleeuwen had geschreven, had het aan de lijve mogen ondervinden toen een leeuwke ne keer zijn dijbeen wou proeven. Mijn eigen thesis leek ineens een stuk minder spectaculair :)) Dan maar naar de pelsrobben (ja, ja, die stinkerdjes waar zelfs Loekie niet tegen op kan!). Het is niet echt zichtbaar op deze foto, maar er is een reden waarom deze zeehonden zo snel de rotsen op kletteren. Het was namelijk gigantisch beginnen regenen en hagelen. Met een wind van nog steeds om de 100km/uur die zowat horizontaal op ons afkwam, werd het stillekesaan tijd om de kliffen te verlaten en terug naar Dunedin te bollen. Heerlijke dag voor de rest!

eindelijk eindelijk: van Queenstown naar Dunedin

2006-12-03T12:16:00.000+01:00

sorry voor het lange wachten, maar hier zijn ze dan: de fotookes en wat meer vertelsels over wat ik allemaal heb uitgespookt de laatste weken. We beginnen dus maar bij het begin of beter gezegd waar ik gestopt was. Helaas weet ik niet meer precies waar het verhaal geeindigd was, dus begin ik maar met Queenstown, een stadje aan de oostkust van Nieuw-Zeeland. Ah, nee, just, de bootjes van Queenstown had ik al laten zien. Dan maar andere bootjes, namelijk die van Milford Sounds. Dat is een enorm woeste fjordformatie in het zuid-oosten van Nieuw-Zeeland. We hadden redelijk chance, want het regent daar meer dan 300 dagen per jaar! Wij hadden wel wat wolkjes, maar naar Milfordse normen was het dus een hittegolf. Na enig varen onder watervallen, kwamen we aan bij het huisje van de blauwe pinguin, een vrij zeldzaam diertje. Zo zeldzaam dat we er geen een zagen :( En maar zoeken en maar zoeken tot plotseling ... daar was ie dan! 't Was precies of iemand had effe gebeld om te zeggen van "Frank, 't is aan u, er is volk" en daar kwam Frank de pinguin al aangewaggeld, deed zijn kleine pinguindansje op de rotsen en sprong in het water. Joepie, mijn eerste echte wilde pinguin gezien dus! 's Avonds terug naar Queenstown, waar het meer bedekt was onder een lichtshow van wolken & zon. Mij rustig met een VB (Victoria Bitter, een van mn favorietere australische blondines) op den dijk gezet en met de camera in de hand enkele schoon beeldekens geschoten ter uwer aller vermaak. De dag nadien ging het verder naar Dunedin, aan de oostkust. Daar had ik zowaar een slaapplaats gevonden via couchsurfing, de eerste keer dat ik gebruik ging maken van deze gratis internetgemeenschap. Het werd ineens een bijzonder boeiend sociologisch experiment, want ik kwam terecht bij een punkster. Niet dat ze daar iets had over verteld in haar profiel of de foto's een hint weggaven, maar soit. Ok, bij haar thuis viel het nog mee, los van de rommel. Maar 's avonds gingen we racletten bij vrienden van haar en daar was het echt wel punk op en top. Ik wist niet eens dat dat nog bestond, punkers, maar we reizen om te leren, nieuwaar. Dus daar zat ik dan, op een (vuile) grond (de tafel hadden ze opgestookt, want in verwarming geloofden ze niet; als het te koud werd, braken ze gewoon wat planken van de houten schutting van de buren en stookten die op), te luisteren naar muziek waar ik geen lor van begreep in een gezelschap dat ik niet direct tot mijn intieme vriendenkring zou rekenen. Maar ze waren vriendelijk, soms beleefd (een luide boer of scheet niet te na, maar ge zijt punker of ge zijt het niet, he), met mijn jas aan (geen verwarming, remember) in een huis dat op zn zachtst gezegd stonk naar natte Loekie. Wie niet weet hoe Loekie kan stinken in de winter, gelieve u naar de Johnny van den Eyndelaan te begeven en aldaar uitgebreid te knuffelen met een sympathiek ros stinkdier. Los van deze boeiende ervaring heeft Dunedin helaas niet zo veel te bieden en vond ik het een beetje een deprimerende stad. Tenzij dit eigenaardigheidje: Dunedin is de trotse eigenaar van de stijlste straat ter wereld.

grrr

2006-11-30T13:05:00.000+01:00

eindelijk een internetcafe gevonden dat wat later open is, voor ne keer geen avondactiviteiten voorzien dus het goede voornemen gemaakt om nog eens een berg fotookes te posten.

driewerf helaas, de foto's staan op een DVD-schijfje, en dat prutspel kan dat hier niet lezen. Duuus, weer niks.

ok, intussen ben ik in Cairns, in het noord-oosten van Australie. 't Is hier tropisch heet en vochtig, en dat gaat er niet op beteren, want de komende dagen zit ik in het Daintree tropisch regenwoud.

bij gebrek aan beter voorlopig deze link: http://www.daintreerainforest.com/

hopelijk vind ik daar ergens in een of anderen boom en krokodillenbek een DVD-lezerke, zodat ik eindelijk wat meer kan vertellen.

heel korte update uit Hervey Bay, Australie

2006-11-26T02:19:00.000+01:00

howdy mate!

net terug van 3 prachtige dagen op Fraser Island, een eiland dat tot het Werelderfgoed van de UNESCO behoort, en ja, 't is inderdaad de moeite. Zelf heb ik helaas momenteel geen fotookes bij, maar gelukkig kan ik wel enkele foto's laten zien van een medereiziger:

http://www.flickr.com/photos/greenhough/305371105/

http://www.flickr.com/photos/greenhough/305371098/

http://www.flickr.com/photos/greenhough/305373159/

http://www.flickr.com/photos/greenhough/305373155/

http://www.flickr.com/photos/greenhough/305371111/

Voila, tgeeft toch al een beetje een idee en zoals ge kunt zien, gaat het nog steeds zeer wel met mij :)

Voor diegenen die mij proberen te bereiken op gsm: als ik op eilanden zit of op zee, ben ik tamelijk onbereikbaar. Sorry, maar niks aan te doen. Dus effe geduld, ik zal het berichtje wel krijgen en antwoord volgt zeker :) Skype heb ik hier in dit slaperige strandstadje nog niet gevonden en dat zal nog wel effe duren vrees ik voor ik terug via de computer kan bellen.

Allez, tijd om wat te gaan ronddretsen op 't strand en misschien ne keer ne coiffeur te zoeken!

Groetjes van uw bruingebronsde correspondent Down Under,

ikke

Australisch telefoonnummer

2006-11-21T12:56:00.000+01:00

hello hello,

nu ik hier toch voor eeuwig en altijd ga blijven en m´n residency bijna in orde is, heb ik ook maar ineens een Australisch nummerke aangeschaft. Vanaf nu dus steeds te bereiken voor urenlange gesprekken op +61 420 377 193. ´s Nachts (mijne nacht) zal ik meestal mijn Mobistar-nummer in de gsm steken, maar mijne overdag ben ik dus enkel bereikbaar op het Australische nummer. Dus als ´t dringend is, Australisch, als ´t zever is gewoon op mobistar en dringende zever, tja, dat moet ge dan zelf maar kiezen.

Morgen naar Hervey Bay, hopelijk zijn er nog walvisjes en de dagen nadien zit ik met een tour op het verlaten eiland Fraser Island, een eiland dat zo schoon is dat het op de UNESCO wereld erfgoedlijst staat. Kben eens benieuwd. Verwacht dus een tijdje radiostilte.

daar komt de bruid ...

2006-11-20T23:57:00.000+01:00

Aan Karolien & Pascal ne mega-dikke proficiat. Mijn zuske gaat trouwen, joehoeeeeee! Feeeeeeeeeeeeeeeeeeeeest. Maar euhm, met wie gaan jullie eigenlijk trouwen?? Dat hebt ge er weer niet bijgezegd, he. Och ja, ´k zal ´t wel zien als ´t zover is dan. Op tijd weten zeggen wanneer den datum is, he, dat ik weer niet in of ander hol van Pluto zit.

oh, voor Karolien en andere smurfjes die mij proberen bellen: ik krijg het nummer meestal te zien als¨prive-nummer¨ of gewoon ¨0000¨. Niet goed wetende wie dat dan wel mag wezen neem ik gewoontegetrouw niet op omdat roaming hier pokkeveel geld kost. Maar ik ga mij vandaag een tijdelijke lokale Australische sim-kaart aanschaffen en dan moogt ge mij allemaal bellen tot ge er blauw van ziet, hehe :p

goed, ik ga ´t stad in (zalig weertje, 29 graden vandaag), m´n trip naar Fraser Island gaan organiseren

toedeloe!

ikke

blondines en andere herpublicaties

2006-11-20T23:45:00.000+01:00

effe ter verdere info:

blondines = goudgele pretcilinders a.k.a. dikke pinten. Ik ben nl. met een vergelijkende studie bezig tussen Belgische bieren en al het andere bier ter wereld.

de herpublicaties: wel, de internetverbinding die ik hier heb hapert regelmatig, dus ik weet niet altijd of het al gepubliceerd is of niet. En raar maar waar update mijn weblog zich ook niet zo snel, waardoor ik ook niet kan gaan piepen of het er nu al opstaat of niet *zucht*. Och ja, zie het voor mijn part als een vroeg teken van dementie, ik kan het mij toch niet herinneren! Nah! :p

effe vlug ter info

2006-11-18T09:43:00.001+01:00

voila, ik ben net aangekomen in Brisbane, Australie. Zaaaalig weertje hier, 24 graden en twordt de komende dagen alleen nog maar warmer.

net ongelooflijk toffe dagen gehad in Christchurch, NZ, waar ik bij 2 lokale schonen ben verbleven op een bangelijke locatie (fotookes volgen nog). Couchsurfing begint behoorlijk goed te gaan, in Dunedin had ik een gratis bed, in Christchurch ook en nu verblijf ik bij een studente architectuur die als ne zot aan een presentatie zit te werken voor maandag voor haar eindexamen. Het dutske. Hehe. Noooot, eigen schuld dikken bult, willen studeren, geen compassie. *grijns*

euhm, ja, fotookes posten wordt effe moeilijk want ik zit hier op een computer met Linux en die vindt mijn digi maar niks, maar hopelijk lukt het een van de dagen nog wel eens.

en Jerry, gene paniek (anderen trouwens ook niet): als je niet direct je antwoordje ziet verschijnen op mijn blog is omdat ik alles modereer, dus vetzakkerij komt er hier enkel van mijnentwegen, hihi. Dus gewoon inzenden, ik krijg dat dan in mn meelboks en dan klik ik ¨publiceren" of ¨weg met die rotzooi¨. Dus geduld is weerom een schone gave.

goed, ik ga de lokale blondines hier ne keer uitproberen en hopelijk serveren ze ook nog iets anders dan enkel Fosters!

tot een dezer,

Tom

fox glacier, regenwoud en dies meer

2006-11-14T03:27:00.001+01:00

de fotookes staan wat door mekaar, maar soit, dat houdt jullie leven ook wat spannend. De foto met het meer en de bergen op de achtergrond is onderweg getrokken van Queenstown naar de Milford fjord. U ziet hier Lake Te Anau, een van de grootste en diepste meren van NZ.

Het meer met het bootje is Lake Tikapi, dat voor de relatief grote stad Queenstown gelegen is. Mijn jeugdherberg keek hierop uit. Niet slecht, he.

De bergen hieronder (wat ruist daar door het struikgewas) zijn Mount Tasman en Mt. Cook, die eveneens de hoogste berg is van NZ en waarnaar ik morgen reis (maar dan aan de andere kant ervan)

De cheezy grin is aan Lake Matheson, dat op een zonnige dag en met de juiste lichtinval de bergen op de achtergrond perfect weerspiegelt. Helaas was er het foute licht en ikke die voor verstoring van het beeld zorgden

geloof het of niet, maar de 2 laatste fotos zijn geografisch zeer dicht (enkele 100-en meters). Ik sta schaapachtig te lachen voor Fox Glacier, het broertje van Franz Josef en deze gletsjer is dus omgeven van tropisch regenwoud. Geraak er maar eens aan uit! Bon, het zou effe kunnen duren dat je terug iets van mij hoort (misschien vanuit Christchurch) maar ik trek dus de bergen in en zaterdag vlieg ik naar Brisbane, Australie, waar ik nog wat ga coachsurfen :)

vervolg van de gletsjer

2006-11-11T06:53:00.000+01:00

hier is ie dan, de zotte vogel.

Let ook vooral op de regen op de achtergrond :(

Nu ja, als het buiten te nat is, gaat ne normale mens dus maar naar binnen, he. Dat hebben wij dan ook gedaan, namelijk door een ijstunnel gekropen. Niet dat het daar veel warmer was, maar het waaide er minder en als je niet te veel warme lucht uitademde, viel het nog wel mee met smeltwater, hehe. Nu ja, het was er in ieder geval minder druk dan in de Kennedytunnel en ik ben ook niet geflitst :p Intussen ging het hoger en hoger, waar er geen uitgehouwen paden meer waren. Hier kwam ons eigen ijspikkeltje goed van pas. Het terrein was dan wel minder stijl, het bleef heel zwaar. Maar da's goed natuurlijk, want zo blijf je warm en kon je toch nog genieten van bangelijke zichten op de vallei. Na een dagje klimmen hadden we eindelijk de top bereikt. En ja, ik kon nog lachen, ondanks al de blauwe plekken, de bloedende handen, het verzopen kapsel en spieren die nog een tijdje stram gingen zijn. Een ongelooflijk bangelijke dag die afgesloten werd met een goe saunake. Spijtig, spijtig, die foto's zijn mislukt :p

een verhaal over Brullende Bergen, gladde gletsjers en Crazy Kea's

2006-11-11T06:33:00.000+01:00

iets anders waar de Westkust bekend voor is, is haar groot aantal regendagen. Voorlopig ben ik daarvan gespaard gebleven, maar de dag dat ik de Franz Josef-gletsjer ging beklimmen was het toch wel bijzonder vochtig. Soit, enkel strandjeannetten blijven daarvoor thuis, dus met een bende stoere mannen (en 2 madammen) wrongen we ons in waterdichte pakken, deden we onze ijsijzers aan de schoenen, staken we onze ijspikkel in de rugzak en trokken we naar dit ijsmonster. Onze berggids, een ervaren ijsklimmer uit Canada, wist ons te vertellen dat we ging klimmen tot bovenaan die zwarte streep die je hier op de foto ziet. Het eerste (en stijlste) stuk van de gletsjer was min of meer uitgehouwen en had hier en daar koorden op de gevaarlijkere stukken. Soms was er zelfs een heuse trap uitgehouwen! Het maakte de klim iets aangenamer in die gietende regen. Maar dat uitzicht dat je hebt ... wow. Antartica is er klein bier tegen. Na een vier uur klimmen was het eindelijk lunchtijd. Uiteraard gebeurde dat gewoon buiten op het ijs, want een gletsjer is namelijk gewoon een bevroren rivier, maar wel een rivier die blijft stromen, dus het ijs is constant in beweging. Iets daarboven bouwen zou dus
niet lang stand houden. Het is ook een van de weinige gletsjers die groter wordt ipv afsterft. Op sommige dagen groeit de gletsjer tot 5m! Dat de ijsberg midden in aardbevingsgebied ligt zal ook wel helpen, want per dag zijn er zo'n 200 aardbevingkjes daar. Dat is eentje om de 7 minuten. Het zijn er maar miniekes, dus de meeste voel je niet, maar kben toch al een paar keer snachts wakker geworden of overdag dat je precies effe "dronken" bent (en dat was 's middags, dus 't kon niet van 't bier zijn). Nu soit, we zitten daar rustig doorweekt ijspegelbrood te eten, tot ik ineens "keeeeeeeeeaaaaaaaaaaah kraaah kraaaah kraaaah" hoorde. Zat daar ineens een soort papegaai naast mij! Maar blogger doet weer ambetant, dus dat is voor de volgende post

bier tappen in Greymouth

2006-11-11T06:24:00.000+01:00

dat een mens niet van brood alleen leeft, wisten we al uit de bijbel. Nu ja, in NZ weten ze dat intussen dus ook. Ik had met mijn bus een verplichte tussenstop in Greymouth, zoals de naam het al zegt: grijs, nat, niks te doen. Gelukkig hebben ze daar een brouwerij, dus zijn we die maar gaan bezoeken, he. Na een bijzonder kort bezoek kwamen we in de bar, waar het hoofddeel van deze culturele uitstap zich afspeelde. We kregen van alles wat ze in huis hadden een glas aangeboden en toen dat allemaal verorberd was en de stemming onder de bezoekers steeds beter werd, zei onze gids van "sorry mannen, ik moet naar huis" Ik dacht "lap, gedaan met de pret." Maar die moest toen nog komen. Onze gids:"ik moet naar huis, want ik moet bekomen van m'n kater van gisteren, maar ik zal effe uitleggen hoe ge bier moet tappen, amuseert jullie, drink zoveel ge wilt, over een uur komt een busje jullie halen voor een bbq-all-you-can-eat." Wow, dat noem ik nu nog ne keer service! En inderdaad, de bus was (gelukkig) te laat en toen was het vlees & groeten a volonte. Fijne avond, in het aangename gezelschap van Andrea (Duitse studente links van mij) en Juliana (een Oostenrijkse au pair die zich helaas mee op de foto gewrongen heeft, de zatte fles)

Abel Tasman National Park

2006-11-11T06:15:00.000+01:00

de Westkust van Nieuw Zeeland is om vele dingen bekend, waaronder het Abel Tasman National Park, een prachtig stukje natuur met subtropische stranden en wouden. Daar wou ik natuurlijk graag meer van zien, en hoe kan een ondoordringbare tropische kust beter verkennen dan met een kayak? Awel, ik zal het u zeggen: met een kayak en in het sympathieke gezelschap van weerom een Duitse studente. Na een tijdje toch ergens een stukje gevonden waar we aan land konden en dan ging het te voet verder. Nee, ik heb deze foto's niet ergens uit een boekske geknipt, Nieuw Zeeland is echt echt echt waar een van de mooiste landen op aarde waar ik ooit al ben geweest. Het land blijft me telkens opnieuw verbazen, ge kunt het u zo zot niet bedenken of ge komt het hier wel tegen. Op het strand dat je hiernaast ziet, hebben we toen trouwens geluncht. Zalig toch ...

fotookes van laatste dagen Wellington en eerste dag Zuid Eiland

2006-11-11T05:51:00.000+01:00

gegroet gij allen,

Zeg, ik weet wel dat ik niet zo veel vertel de laatste tijd (veel te druk met mij bangelijk goed te amuzeren) maar euhm, al de lezertjes van mn blog, ge moogt af en toe eens wat commentaar achter laten, he. Luiaards! Tsss. Hehe.

Ok, eerste foto: examens in Wellington! Ja ja, de smurfjes hier zijn volop bezig met hun eindexamens en over 2 weken begint de grote vakantie hier. Grappig, he. Twas zo'n plezier rond te lopen met mn rugzakske vol reisgidsen tussen al die zwetende en stressende studentjes. Waar is den tijd!

Even later zat ik alweer in de bergen, alwaar ik dit sympahtieke diertje tegenkwam. 't Heeft zeer goed gesmaakt trouwens :)

Dan nu de prijsvraag van de week: wat is dit (foto 3)? De winnaar krijgt een schoon kaartje :)

En ja, soms kom ik nog andere Belgen tegen, zoals deze sympathieke zussen Griet en Hilde uit Mol. Toevallig zaten wij in hetzelfde piepkleine hostel in Picton, het noordelijkste ministadje (3000 inwoners) van Nieuw Zeeland. Helemaal grappig werd het toen Griet mijn zus Karolien bleek te kennen "Ah klein Karolientje, da's die een die altijd babbelt en altijd hees is, he?" Zelf zou ik geen betere omschrijving kunnen geven. Bleek dat Griet niet alleen samen met Karolien gestudeerd heeft, maar ook nog een collega was op Umicore. Ge hebt de groeten!

Dat het leven van een reiskonijn best hard kan zijn, mag deze foto alweer tonen. In het lentezonnetje op het dek van een zeilschip een taske koffie drinken en intussen m'n reisdagboek aanvullen, waarmee ik hopeloos achtersta. (hmm, die foto houd je tegoed, hij wil niet opladen)

de trip op het zuidelijke eiland van Nieuw-Zeeland

2006-11-04T07:30:00.000+01:00

ziezo, dat is de toer die ik momenteel aan het doen ben. Vertrokken in Picton en m'n eerste halte was in Nelson, vanwaar ik morgenvroeg vertrek naar Greymouth.

Vandaag een fantastische dag gehad in het nationaal park van Abel Tasman. 's Morgens gaan kayaken op zee, dan een koekjeslunch op een verlaten strand en moeten vechten met allerlei zeegevogelte voor het grootste stuk, nadien terug gepeddeld en dan met een speedbootje naar een eiland waar pelsrobben wonen. Grappige beesten en ze hadden kleintjes, die nog grappiger zijn. Alleen spijtig dat ze zo ongelooflijk naar vis stinken, of khad er direct eentje geadopteerd als speelkameraadje voor Loekie. Kon ie in de vijver zitten, hehe. Daarna werden we afgezet op een paradijslijk stuk nationaal park en mochten we onze plan trekken. kBen dan maar met mn Duits kayak-maatje terug gewandeld door de tropische wouden en we waren just op tijd terug op een andere beach om daar een watertaxi te nemen naar het kayakcentrum. Onderweg nog spelende zeehonden tegen gekomen en eentje die met inktvissen aan 't gooien was (hun lievelingskostje, waarvoor ze tot 250m diep duiken; dus, papa, begin al maar te graven, die vijver moet dieper of Koekie de zeehond gaat het daar niet naar z'n zin hebben!)

Het programma van vandaag:

HEART OF THE PARK & SEALS -
Our best one-day adventure: Water Taxi, Kayak, Seals, Golden Beaches, Bush Walk Trip operates 1 Oct to 30 April.

Paddle north from the golden sands of Anchorage, around tidal lagoons and rugged granite headlands to the idyllic lagoon of Bark Bay, fringed by lush native forest. Enjoy a picnic lunch before sailing back into Anchorage on the afternoon sea breeze. A visit to the seal colony on Pinnacle Island is a highlight with the possibility of seeing a blue penguin.

From Anchorage, walk to Watering Cove through lush native forest with panoramic views of the coastline you have just experienced from your water taxi and sea kayak. Your guide will have lots of stories to tell about the fascinating natural and cultural history of the Abel Tasman region. Catch the water taxi back to Marahau to arrive around 5.00pm

Hier in de jeugdherberg kan ik geen fotookes opladen, maar hun fotosite geeft al een ideetje (http://www.abeltasmankayaks.co.nz/kayaking/atk_gallery/). Twas echt wel leuk en weer een aantal leuke mensen leren kennen, met wie ik vanavond naar het vuurwerk ga kijken in central park in Nelson. En morgenvroeg er alweer vroeg uit. Tedoeme toch. Vakantie noemen ze dat dan, pfff. Nu ja, soit, kzal mij nu maar een doucheke nemen want ik plak van het zeezout en dan sebiet ne goeie Stella drinken op een terraske in 't zonneke en we kunnen er alweer tegen voor vanavond!

BELANGRIJK: gisterenavond met Anne weer een interview gedaan voor Radio Vlaanderen Internationaal (RVI), dus houd de website van RVI in de gaten, het interview komt normaal gezien weer online.

en nog wat fotookes uit Wellington en omgeving

2006-11-01T09:03:00.000+01:00

kheb hier al veel vriendjes gemaakt. De eersten waren enkele Duitse studenten uit Wellington die op uitstap waren in Auckland. Kheb hen maar direct wat cultuur bijgebracht en hen meegezeuld naar een Belgisch restaurant waar we uiteraard mosselen gegeten hebben en nen helen hoop Belgische bieren. In Wellington trouwens nog terug contact gehad en zelfs een gratis overnachting kunnen versieren. Vielen Dank!

Na Auckland ging het met de bus verder naar Tongariro, waar ik al een beetje over geschreven heb. Omdat het daar absoluut zeikweer was en pokkekoud (11 graden en striemende regen) was het echt geen weer om de vulkaan te beklimmen, dus binnen gezeten maar dat viel beter mee dan verwacht, dankzij het leuke gezelschap van Bram en Sanne. Hartstikke leuke Nederlanders, zowaar.

In Wellington aangekomen had ik intussen kennis gemaakt met Abbey (USA) die naast mij zat op de bus. In tegenstelling tot wat ik gehoord had, was de jeugdherberg echter helemaal niet in de buurt van de busterminal. Toen we daar met 2 zo wat verloren stonden ronddraaien, kwam Emma, een Ierse die lesgeeft in Wellington, ons te hulp. 't Kind had een rotdag achter de rug en ambras met haar flatgenote, dus was dik content om ons het Wellingtonse nachtleven te laten zien.

Overdag is er in en rond Wellington ook wel wat te zien (gelukkig maar) en zo ging ik vandaag 1 november op zeehondentocht. Met een 4WD met 2 anderen (2 Nederlandse piloten) en met als gids een figurant uit Lord of the Rings kwamen we na een stevig stukje rijden op een plaatsje waar vrolijke dikke "fur seals" lagen te zonnen. Den deze werd wakker en kwam eens piepen wie zn dutje verstoorde (ikke dus) en heeft dan maar sympathiek geposeerd

fotookes van Thailand, Kuala Lumpur, Singapore en een eerste uit NZ

2006-11-01T08:37:00.000+01:00

ge hebt er lang op moeten wachten en dan staat hij nog scheef ook, maar hier is de enige echte Tom-in-Thais-massage-uniform, samen met m'n lerares, Goong.

Tweede foto is een beetje kunstig. Op de avondmarkt van Chiang Mai zag ik in een zijdenwinkel dit kindje liggen slapen tussen de waren. Schattig, niewaar?

De kenners onder u herkennen zeker en vast het interieur van Hard Rock Cafe en hun Classic Burger. Man man, dat heeft gesmaakt, vooral omdat het geleden was sinds Zedelgem dat ik nog in een Hard Rock Cafe was geweest en mn favoriete kostje daar had geproefd.

En, en? Wie herkent hier de twin towers van Kuala Lumpur? Helaas zo wat het enige wat KL te bieden heeft ...

Intussen zitten we dus in Singapore, op de bank bij Lijen (mn buddy van Leuven). Thanks a lot for the great stay, Jen!

Nu wordt het al stillekesaan specialistenwerk, dus kzal effe helpen: de skyline van Auckland, in het noorden van Nieuw-Zeeland. Die dag was het nog tamelijk bewolkt en frisjes, maar dat was wel een welkome afwisseling na de hitte van Azie.

effe vlug vanuit Wellington

2006-11-01T08:30:00.000+01:00

dag zoetekes,

ik weet het, ik weet het, ik laat veel te weinig van mij horen, maar 't is hier dan ook druk druk druk. Ik kom zodanig veel toffe mensen tegen dat ik geen moment gerust zit. Alleen reizen, pfff, vermoeiend zenne. Soit, ik ga jullie effe laten weten wat de plannen zijn voor de komende dagen. Morgen ga ik vanuit Wellington met de ferry naar Picton, daar blijf ik dan 1 nacht en dan trek ik met Magic Traveller (zo'n backpackers organisatie) heel het zuideiland rond.

De trip kan je in detail zien op http://www.magicbus.co.nz/main/productDetail/index.cfm?productID=7, ik vertrek dus vanuit Picton, en niet vanuit Christchurch (daar kom ik uiteindelijk aan)

Ok, effe zoeken naar fotookes en wie weet is het ooit nog wel eens een regendag zonder interessant volk en dan komen de andere reisverhalen wel online

Voor de rest groet ik u uit zonnig, fantastisch zalig ongelooflijk mooi Wellington,

ikke

wat fotookes uit Singapore

2006-10-29T22:48:00.000+01:00

fotookes van Lijen, mn Singaporese buddy: http://entertainment.webshots.com/album/555145812TGbsGp?start=0

gegroet gij allen

ik zit hier bovenop de Tongarirovulkaan in Nieuw-Zeeland waar het momenteel pokkeweer is, dus heel effe internetten. Hieronder is de vulkaan in 1995, maar nu is't een braveke. Straks met de bus naar Wellington en op 30.10 is er weer een interview met RVI, dus houd de radio in de gaten!

ben ermee voesj, tijd is op

dada

some info about Singapore (source: CIA-factbook)

2006-10-24T07:54:00.000+02:00

Background:
Singapore was founded as a British trading colony in 1819. It joined the Malaysian Federation in 1963 but separated two years later and became independent. Singapore subsequently became one of the world's most prosperous countries with strong international trading links (its port is one of the world's busiest in terms of tonnage handled) and with per capita GDP equal to that of the leading nations of Western Europe.

Area:
total: 692.7 km²

Area - comparative:
ongeveer 3x zo groot als de stad Antwerpen.

Climate:
tropical; hot, humid, rainy; two distinct monsoon seasons - Northeastern monsoon (December to March) and Southwestern monsoon (June to September); inter-monsoon - frequent afternoon and early evening thunderstorms

Terrain:
lowland; gently undulating central plateau contains water catchment area and nature preserve

Elevation extremes:
lowest point: Singapore Strait 0 m highest point: Bukit Timah 166 m

Population:
4,492,150 (July 2006 est.)

Ethnic groups:
Chinese 76.8%, Malay 13.9%, Indian 7.9%, other 1.4% (2000 census)

Religions:
Buddhist 42.5%, Muslim 14.9%, Taoist 8.5%, Hindu 4%, Catholic 4.8%, other Christian 9.8%, other 0.7%, none 14.8% (2000 census)

Languages:
Mandarin 35%, English 23%, Malay 14.1%, Hokkien 11.4%, Cantonese 5.7%, Teochew 4.9%, Tamil 3.2%, other Chinese dialects 1.8%, other 0.9% (2000 census)

Government type:
parliamentary republic

Economy - overview:
Singapore, a highly-developed and successful free-market economy, enjoys a remarkably open and corruption-free environment, stable prices, and a per capita GDP equal to that of the four largest West European countries. The economy depends heavily on exports, particularly in electronics and manufacturing. It was hard hit in 2001-03 by the global recession, by the slump in the technology sector, and by an outbreak of Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) in 2003, which curbed tourism and consumer spending. The government hopes to establish a new growth path that will be less vulnerable to the external business cycle and will continue efforts to establish Singapore as Southeast Asia's financial and high-tech hub. Fiscal stimulus, low interest rates, a surge in exports, and internal flexibility led to vigorous growth in 2004, with real GDP rising by 8% - by far the economy's best performance since 2000 - but growth slowed to 5.7% in 2005.

cullinaire info

2006-10-24T07:48:00.000+02:00

op speciaal verzoek van Veerle Flap, hier een recept door Tom Kebab, nl. Tom Yun Goong, zijnde Thaise scampisoep

Ingredienten:
4 cups water

Tips and substitutions: Unfortunately, for the true taste, it is difficult to substitute anything for the kaffir lime leaves. The richness of the sour taste comes from the complement of the different citrus flavored ingredients. I serve this soup directoy into individual bowls for each person. If you don't like it hot, cut down on the chili peppers or do not cut them up, but leave them whole for decoration.

1 cup shrimp

5 mushrooms

1-2 limes

1 lemon grass

3 kaffir lime leaves

2 tablespoon fish sauce

5 sprigs cilantro

3 chili peppers

1 tablespoon nam prig pow

Optional
Start boiling the water in a 2 quart pot. Peel and devein the shrimp and set them aside. Cut lemon grass into pieces, 5-6 inches long. Use the back of your knife to pound the lemon grass, just to bruise it to release the flavor. If you want, you can tie the lemon grass into a knot to make it easier to manage. Drop the lemon grass in water and let boil for 5 minutes. Put the fish sauce and 1 lime's juice into the bottom of the bowls you will serve the soup in. Crush chili pepper and add to the bowl. Remove the stems from the kaffir lime leaves and add the leafy part to the pot. Clean and halve the mushrooms and add them to the pot. Add the shrimp and turn off the heat. Shrimp gets too tough very quickly, and will cook even when it is just sitting in the warm broth. Scoop the shrimp and liquid into the serving bowls immediately. As soon as you add the liquid to the serving bowl, you will see that the broth becomes cloudy because of the lime juice. Add the nam prig pow. Sprinkle with cilantro and serve. Be very careful, the peppers can be hot. Take a small sip at a time. Add more fish sauce and/or lime juice if it tastes bland. It's right if it's good for your sinus.

fotookes

2006-10-24T07:26:00.000+02:00

effe heel kort: zoals beloofd nog enkele fotookes, die van de massageles lukken momenteel nog niet, maar al vast dit dus: eerste foto is van het visserspaaldorp Pha Nga en de 2de op Maya Beach, waar de film met Di Caprio werd opgenomen. Foto 3 is in Chiang Mai bij een van de vele tempels (voor de liefhebbers: Wat Prahsingh) (voor de quizzers: zoek de draak) En foto 4 was op het strand van Karon Beach, in de buurt van Phuket. Ziezo, hopelijk stelt dat de fotovragers weer effe tevreden ;)

een update uit Kuala Lumpur : Happy Deepavali & Selamat Hari Raya Aidilfitri

2006-10-24T06:43:00.000+02:00

tis precies alweer een tijdje geleden dat ik hier nog iets zinnigs heb geschreven, dus we gaan ons best doen vandaag. Ok, grapje natuurlijk, er komt hier gewoon weer heel veel zever en rotzooi en dingen die ge totaal niet wilt weten, maar tis dan ook uw eigen schuld dat je op deze pagina zit.

Waar was ik gebleven met mn reisverhaal? Ah ja, dat ik op de lappen was geweest met Katrien uit Deurne en dat ik de dag nadien oh zo flink mijn examen van masseur had afgelegd. Wel, omdat deel 1 van de massage zo leuk was, hebben we er deel 2 nog maar ineens bij gedaan, zijnde facial & body scrub. Inderdaad, allemaal heel andere dingen dan ik ooit al gedaan heb, maar dat maakt het wel eens leuk. Rachel, mn Maleisische medestudente deed ook mee en Goong gaf nog steeds de lessen. Donderdagochtend begonnen we meteen met kruiden snijden voor de scrub. Sommige wortels en planten zijn enkel te vinden in de jungle rond Chiang Mai, maar na enig zoekwerk in het Groot Thais Kruidenboek vonden we ook planten die we in Belgie konden gebruiken. Rachel onderging de behandeling als eerste. Ik vond het maar een vettige bedoening om iemand zn gezicht met die drets in te smeren, maar ik moet toegeven, het resultaat was de moeite. Bij de lunch viel het me op dat Katrien niet opdaagde. Even later kreeg ik een smsje dat ze ziek was. Ja, ja, dat zal wel. Kater en aan t brossen zeker? Katrien volgde namelijk al 4 weken thaise massage en ze was het precies een beetje beu. Maar 's avonds kreeg ik dan ineens een smsje of ik haar niet naar de kliniek kon brengen, omdat het haar echt niet meer afging. 't Schaap zag er inderdaad maar belabberd uit en na het onderzoek in het ziekenhuis bleek dat ze een serieuze voedselvergiftiging had. Raar, want ik had tijdens haar laatste maaltijd eigenlijk hetzelfde gegeten en gedronken, maar ik was fris en fruitig zoals altijd (hehe). We kregen een hele zak pillen mee en na een wilde rit met de tuktuk kon ze terug in hare nest. Zaterdag zou ze namelijk terug naar Belgie vliegen, dus ze had nog een 48-tal uren om er bovenop te geraken. Vrijdag kort op ziekenbezoek geweest en dan 's avonds op zwier met een hoop andere mensen die ik bij ITM (International Thai Massage School) had leren kennen. Hele leuke bende, allemaal mensen zo van mijne leeftijd met gelijkaardige achtergrond en van de 10 mensen met wie ik mij verdiepte in de kennis van de Thaise bieren, waren er niet 2 met dezelfde nationaliteit. Effe proberen herinneren wie van waar was: Alex van Taiwan, Claire uit Nieuw-Zeeland, Mark uit de VS, Maricka uit Tsjechie, Sander uit NL, Chris uit Australie, Lek uit Thailand, euhm, wie waren die anderen ook al weer. Soit, kzal er dan niet zo veel mee gebabbeld hebben, hehe.

Oh, ik vergat nog te zeggen dat deel 2 van de massagecursus een spoedcursus geworden is op 2 dagen ipv 3, want Rachel kon zaterdag niet en ik vond het dan ook leuker om het in 2 dagen af te werken. Op die manier kon ik zaterdag rustig bekomen en nog wat shoppen. Dat was echter buiten Katrien gerekend: Eurocross had beslist dat als ze haar vlucht wilde uitstellen voor medische redenen, ze in het hospitaal moest blijven tot de dokters haar daar "fit to fly"-verklaarden. Allez, dan maar op ziekenbezoek gegaan (sjieke kamer trouwens) en zo voor de 2de keer op een paar dagen tijd de Thaise gezondheidszorg van binnenuit een beetje leren kennen. Blij dat ik daar zelf niet lag! Of het lag aan de medicatie, de boterhammen of mijn aanwezigheid, wie zal het zeggen, maar Katrien begon zich zienderogen beter te voelen. Zelfs in die mate dat ze niet meer te houden was en naar huis wilde. Na enig over en weer gediscussieer met verpleegsters en dokters heeft Katrien dan maar zelf ontslag genomen en is ze het afgebold. Let the beast go!

Zondag 22 oktober ben ik dan met Asia Airways naar Kuala Lumpur gevlogen. Heel goedkope vlucht, maar uiteraard de klein letterkes niet gelezen: maximum toegelaten bagagegewicht is 15kg. Dus stevig mogen bijdokken. Rotte honden, tedoeme toch. Och ja, tbleef dan nog maar iets van een 75 euro voor een vlucht van 3u, maar toch.

Intussen is het dinsdagnamiddag 1u 's middag en ben ik dus al 2 dagen in Kuala Lumpur. Wel, ik ben blij dat ik er eens geweest ben, maar ik heb het nu echt echt wel gezien. Eigenlijk is er hier buiten hun spectaculair hoge torens just geen lor te zien. Het feit dat het dan ook nog het feest is van einde ramadan helpt er natuurlijk ook niet bij, want er is heel veel dicht. Tijdens de ramadan waren ze niet open en nu zijn ze gesloten. Voor de rest harder werkers, daar niet van. Maar kzal dus content zijn dat ik vanavond op een vlucht naar Singapore kan stappen. Gisteren mij zot gezocht achter een bus- of treinkaartje, maar ik was er aan voor mn moeite: alles zat zogezegd "vol". De realiteit blijkt echter te zijn dat er gewoonweg niks rijdt. Intussen lopen de straten vol met mensen in kleurrijke zijden pyjamas en de televiezenders zenden uuuuuuuurenlang beelden uit van hoe men overal ter wereld "allah uhakbar" (allah is groot) zegt. Boeiend, hoor. Die nieuwe pee van de VRT zou het eens moeten overwegen om met kerstmis 3u non-stop beelden te geven van mensen die "in de naam van de vader, de zoon en de heilige geest" zeggen. Gewoon het ene land na het andere, groepjes van 3-10 mensen die het kruisteken maken en dan hop, over naar het volgende land. Daar kan geen enkele blote tettenshow van Kanaal2 tegen op!

Goed, ik zal er mij maar niet druk in maken, daarvoor is het hier veeeel en veel te heet (en megavochtig, een kwartiertje buiten lopen en je lekt als ne puppy), effe deze vrolijke update posten, tasje koffie gaan drinken, nog effe naar het stadspark en dan mn rugzak gaan ophalen. En vanavond met Japan Airways naar Singapore! Lijen, here I come!

some info about Malaysia

2006-10-24T06:42:00.000+02:00

Background: During the late 18th and 19th centuries, Great Britain established colonies and protectorates in the area of current Malaysia; these were occupied by Japan from 1942 to 1945. In 1948, the British-ruled territories on the Malay Peninsula formed the Federation of Malaya, which became independent in 1957. Malaysia was formed in 1963 when the former British colonies of Singapore and the East Malaysian states of Sabah and Sarawak on the northern coast of Borneo joined the Federation. The first several years of the country's history were marred by Indonesian efforts to control Malaysia, Philippine claims to Sabah, and Singapore's secession from the Federation in 1965. Population: 24,385,858 (July 2006 est.) Ethnic groups: Malay 50.4%, Chinese 23.7%, Indigenous 11%, Indian 7.1%, others 7.8% (2004 est.) Religions: Muslim, Buddhist, Daoist, Hindu, Christian, Sikh; note - in addition, Shamanism is practiced in East Malaysia Languages: Bahasa Melayu (official), English, Chinese (Cantonese, Mandarin, Hokkien, Hakka, Hainan, Foochow), Tamil, Telugu, Malayalam, Panjabi, Thai note: in East Malaysia there are several indigenous languages; most widely spoken are Iban and Kadazan Government type: constitutional monarchy Economy - overview: Malaysia, a middle-income country, transformed itself from 1971 through the late 1990s from a producer of raw materials into an emerging multi-sector economy. Growth was almost exclusively driven by exports - particularly of electronics. As a result, Malaysia was hard hit by the global economic downturn and the slump in the information technology (IT) sector in 2001 and 2002. GDP in 2001 grew only 0.5% because of an estimated 11% contraction in exports, but a substantial fiscal stimulus package equal to US $1.9 billion mitigated the worst of the recession, and the economy rebounded in 2002 with a 4.1% increase. The economy grew 4.9% in 2003, notwithstanding a difficult first half, when external pressures from Severe Acute Respiratory Syndrome (SARS) and the Iraq War led to caution in the business community. Growth topped 7% in 2004 and 5% in 2005. As an oil and gas exporter, Malaysia has profited from higher world energy prices, although the cost of government subsidies for domestic gasoline and diesel fuel has risen and offset some of the benefit. Malaysia "unpegged" the ringgit from the US dollar in 2005, but so far there has been little movement in the exchange rate. Healthy foreign exchange reserves, low inflation, and a small external debt are all strengths that make it unlikely that Malaysia will experience a financial crisis over the near term similar to the one in 1997. The economy remains dependent on continued growth in the US, China, and Japan - top export destinations and key sources of foreign investment.

troebel in mijnen boebel

2006-10-18T16:35:00.000+02:00

het is dan toch gebeurd, zondagavond. Spaghettieke gegeten en dan als ne zot naar mijn hotel mogen crossen want onderweg begon er vanalles te broebelen. Zelfs niet meer op mn kamer geraakt maar genoten van de diensten aan de hotelreceptie. Later kwam er ook nog het gesprek met de grote witte horen bij.

De dag nadien was het al beter en om mezelf te belonen omdat ik zo flink was geweest, per toeval een Belgisch restaurant gevonden (opengehouden door ne limburger) waar ik een zalige berg stoofvlees met frieten en zelfs met mayonaise heb binnengesmikkeld. Ok, niet gastrokinetisch verantwoord, maar wel lekker.

intussen is het min of meer in orde, bedankt voor uw welgemeende blijken van deelneming

effe een update: wat er gebeurde tussen de donder van Phuket en de zon van Chiang Mai

2006-10-18T15:16:00.000+02:00

Gegroet gij allen,

De wildste smsjes kreeg ik de afgelopen dagen. Of Nina mij ontvoerd had, of haaien mij opgefret hadden, of ik er van door was met 6 Thaise schone ... Wel, ik kan u gerust stellen: uw wilde gissingen zijn inderdaad allemaal juist.

Na Phuket zijn Nina en ik nog samen naar BKK gevlogen en daar hebben we vriendelijk en beleefd afscheid genomen. Nina ging nog een nachtje naar de Conrad, ikke naar Pattaya. Met de bus waren we er al na 2.5 uur rijden en voor de prijs moest ik het niet doen: 121 bath (zo'n 2,3 euro) Daarvoor zaten we in luxueuze zetels, kregen we net zoals in een vliegtuig drankjes en verfrissingsdoekskes, allez, tviel goed mee. De reputatie van Pattya indachtig verkoos ik om naar Jomtien Beach te gaan, een rustiger deel dat volgens de reisgids niet geplaagd zou worden door sekstoerisme. Helaas lag mijn hotel (www.gothailand.com/white-house-resort) op het einde van een straatje met allemaal cafes en bars. Ik kan u verzekeren, het was echt spitsroeden lopen. Van alle kanten wordt er naar u geroepen van "helloooooh, welcaaaaaaaaaaam". Nu ja, origineel zijn ze niet en buiten het feit dat ze op mn zenuwen werkten hebben die locale trienen weinig meer bereikt. Oh, die zelfde avond kreeg ik trouwens smsjes van Nina hoezeer ze mij wel miste. Geraak er maar eens aan uit.

Voor de rest snap ik de fun van Pattaya niet echt. Ok, toegegeven, in het stadje zelf ben ik zelfs niet geweest omdat het daar een groot hoerenfestijn zou zijn en ik vond het in het "rustige" Jomtien Beach al erg genoeg. Het strand is piepklein en staat stoempvol zonneschermen en strandstoelen. De dag nadien ben ik dan maar naar Koh Samet gegaan, een eilandje in de buurt. Raar maar waar, eindelijk kwam mn Russisch nog eens van pas. Toen ik via een lokaal reisbureau probeerde de trip naar het eiland te boeken, kreeg ik een Russische informatiegids onder mn neus. Toen ik enigszins verbaasd keek vroeg de Thaise madam of ik misschien geen Russisch sprak. Tuuuurlijk spreek ik Russisch. Dus toen ging het gesprek in het Russisch verder. Het hoefde dus niet te verbazen dat de volgende dag de ferry naar het eiland vergeven zat van de Russen. Nu ja, een tijdje kon ik wel volhouden dat ik alles begreep, maar na een uiteenzetting van 3u over de nucleair-geopolitieke situatie in Noord-Korea moest ik toch naar enkele woorden zoeken die niet in mijn Nederlands-Russisch astro-fysisch woordenboek stonden en viel ik door de mand. Da da, nen buitenlander begot. Terwijl Anneliies in Samara al lang afgeblaft zou worden en van de bus gesjot ('t dutske) vonden de Russen mij zo leuk dat ze mij begonnen volstoempen met allerlei lekkers. Stukjes meloen, ananas, pomelo en zelfs dikke pinten kwamen vlot mijn richting uit. Dat we dat nog mochten meemaken. Een schoon moment voorwaar. Intussen ook nog mn Japans opgepoetst toen 4 Japanse schonen bezig waren met een fotoshoot van mekaar op het bangelijk schone strand. Allez, zo'n strand vanuit de boekskes, ik moet daar geen tekening bij maken. Nadat ze mekaar gefotografeerd hadden in alle mogelijke combinaties en standjes kwamen ze toch tot het besef dat een foto met zn vieren enkel kon getrokken worden door een vijfde persoon. Ikke dus. Allez, trienekes gefotografeerd en naar goede aloude gewoonte mag dan de fotograaf ook nog eens met de trienekes apart op de foto. Dolle pret. Alvorens ik hier als vrouwenzot versleten word en mij enkel door Russisch en Japans jong vrouwelijk schoon laat onderhouden, wil ik er toch op wijzen dat ik op de ferry terug een heel aangenaam gesprek heb met een heeeeeel oude madam die toch al wel bijna zeker 60 jaar was! Nah, daar hebt ge niet van terug. Oei, ik hoor het in de John vd Eyndelaan donderen precies.

Soit, de dag nadien heb ik de Thaise dellen gelaten voor wat ze waren en ben ik met de bus terug naar BKK gebold. Daar dan de vlieger op en zo zaten we terug in ons oude vertrouwde Chiang Mai. Hier verblijf ik het Chiang Mai Gate Hotel (http://www.chiangmaigatehotel.com/) en ik begin behoorlijk handig te worden in het afbieden, zelfs in hotelprijzen. Hehe. Misschien minder gebruikelijk maar het werkt blijkbaar wel.

Misschien is de reden dat ik naar CM terugkwam nog niet zo bekend, dus effe toelichting. Ik heb hier in Thailand al enorm genoten van spotgoedkope maar oh zo deugdoende massages. En nee, geen "bodymassage" zoals ze die in Pattaya aanbieden. Dus zelf eens rondgehoord of ik hier geen cursus zou kunnen volgen en ja, tuurlijk kon dat. Uiteindelijk een door de overheid erkende school gevonden, me ingeschreven maar ik kreeg maar geen rectie terug. Zondag dan een mailke gestuurd van "euhm, ist goed dat ik afkom of toch maar liever niet?" Maandagochtend las ik om 10u dat er om half 5 's morgens een antwoord was gestuurd op mijn mail dat ze mij om half 9 die ochtend verwachtten. Allez, rap rap met den tuktuk naar de school en ik mocht direct naar mijn klasje. Goed, ze hadden mij effe in de verkeerde klas gestoken (Thai Massage level 4, die mensen waren al een maand bezig dus ik kon effe niet volgen) maar dan zat ik toch goed. We waren maar met 2 studenten, Rachel, een 30-jarige schoonheidsspecialiste uit Kuala Lumpur (helaas getrouwd en hare vent, Philip, toffe pee trouwens, zat in Thai Massage 1). Goong was onze lerares en op een oefenmodel legde ze alle stappen uit. Nadien mochten Rachel en ik op mekaar oefenen. Wel tof, zo heel de dag gemasseerd worden door 2 schoon madammen. Toevallig ook nog een heel toffe Belgische medestudente leren kennen (door mijn korte doch intense verblijf in Thai Massage 4), Katrien, een schoonheidsspecialiste uit Deurne die binnenkort haar eigen praktijk gaat opendoen. Gisteren met Katrien in CM op zwier geweest en twas wel eens tof om in je eigen taal uitgebreid commentaar te geven op alles en iedereen. Achteraf nog de film "over the hedge" gezien en ik was een kot in de nacht helemaal klaar voor het examen van vandaag! Ja ja, ze nemen die cursus heel ernstig. Maar geen paniek, ik ben met glans geslaagd en eerstdaags komen er nog veel fotookes op de site van ikke in schoon Thais massagecostummeke. Tot spijt voor wie het benijdt, maar op bepaalde andere fotoverzoeken die onze mailbox bereikten kunnen wij helaas niet ingaan.

Ziezo, hiermee is hopelijk iedereen gerustgesteld.

Ik groet u uit een warm en zonnig chiang mai,

Tom

The Beach

2006-10-11T09:02:00.000+02:00

Na "The Man with the Golden Gun" een volgende filmlocatie bezocht, namelijk deze van "The Beach" met Leonardo Di Caprio. Gelukkig was de strandjeannet hemzelve niet meer daar, maar dat de bekoorlijke Virginie Ledoyen (zie foto) er ook niet meer was, vond ik wel minder. Gelukkig waren ook hier en op de andere Phi-Phi-eilanden heel wat prachtige koralen. Allez, of wat daar van overbleef, want de tsunami heeft die grondig verstoord. De tropische vissen hebben het gelukkig wel overleefd en met duikersbrilleke en bijhorende snorkel zat je in een mum van tijd in een pracht van een "aquarium". Met de speedboot van de organisatie (en ze nemen de term "speed" nogal letterlijk) vlogen we van de ene leuke paradijselijke locatie naar de volgende tot de hemel wel heel donker werd en we een klein beetje storm op zee hadden. Als je op dat moment in een voor het merendeel open speed-boot zit, was de lol er voor veel mensen al een stuk af. Gelukkig was het lunchtijd aan wal maar de storm bleef behoorlijk hangen. Onze reisgids (fijne ket trouwens) deelde dan ook zeeziekpillekes uit. Ik heb mij van die chemische nest onthouden en mij gewaagd aan een beproefd anti-zeeziekte-recept, nl. enkele frisse pinten. Helpt echt. Effe later kletterden we dus terug over de zee maar kwas er nogal gerust in dat we het gingen overleven: zo wat alle wereldgodsdiensten waren vertegenwoordigd bij het beperkte aantal passagiers van ons bootje, dus we waren in goede handen. Hehe. En ziehier begot, we hebben het nog overloofd ook!

trouble in de bubble

2006-10-11T08:20:00.000+02:00

sinds gisterenavond heb ik mijn eigen kamer. Nee, Nina is nog niet naar huis. U raadt het al: ik ben verhuisd. Nina had al een paar keer raar gereageerd, maar ik ging er toen niet dieper op in, omdat ik het op de jetlag stak, de dagen van de maand, etc. Meestal was het wel koelen zonder blazen en Nina haar humeur is zoals het weer hier: het kan heel snel omslaan. Maar eergisteren bij het ontbijt liep het dus grondig mis. Toen de koffiejuffrouw spontaan mijn tas kwam vullen en ik daarop zei: "Amai, ze beginnen mij hier precies al te kennen" (ik heb me de dagen voordien nogal redelijk te goed gedaan aan koffie bij het ontbijt) kreeg ik de volle laag. Of haar dat nu ook maar iets kon schillen dat de koffiejuffrouw spontaan langskwam of niet en dat ik mijne zever voor mij mocht houden. De rest van het ontbijt verliep dan ook in een ijzige stilte en toen we later op de kamer waren en ik dacht dat de bui al over was, bleek dat toch nog niet helemaal het geval te zijn. Op gelijk wat ik zei kwam geen reactie, enkel dat ik vriendelijk doch dringend verzocht werd mijn deodorant te gebruiken op het terras want de geur ergerde haar mateloos. Raar, want ik gebruikte een zelfde type deodorant al in Sarajevo en de 2 weken voordien was het geen probleem geweest. Ik besloot dus maar mijn foto's van het olifantenkamp op te halen maar toen ik beneden aan de trap was, herinnerde ik mij dat ik mijn wasgoed vergeten was. Ikke dus terug naar boven. Helaas heeft die kamer maar 1 sleutel en die moet je in het contact steken binnen, anders heb je geen stroom. Dus zoals gewoonlijk klop ik effe op de deur maar deze keer geen antwoord. Ik klop nog eens, en nog eens, maar geen reactie. Ok, het kon natuurlijk altijd dat Nina vlak na mij vertrokken was en ofwel een andere trap of de lift had genomen. Dus ik zoek het kamermeisje op en vraag haar om de deur effe te openen. Vergeefse moeite, Nina had het veiligheidsslot op de deur gedaan, waardoor de deur dus maar 10 cm openging. Ik vraag Nina dus waarom ze de deur niet opendoet, dat ik gewoon mijn wasgoed wil ophalen. "Sorry, I can't open now. If you are so stupid to forget your laundry, you'll have to come back later when I have time". Bijzonder sympathiek. Ik was, en ik denk wel met recht en reden, behoorlijk boos en ik vroeg mij af wat er in godsnaam nu weer mis was. In ieder geval begonnen al die crisisjes en nu deze grote crisis behoorlijk op mn zenuwen te werken, in die mate dat ik dus naar een ander hotel begon te zoeken. Toevallig kom ik haar enkele uren later op straat tegen. Zij doet alsof er niks aan de hand is en is de vriendelijkheid zelve. Toen ik haar vroeg welk spelletje ze die ochtend aan het spelen was, kreeg ik te horen dat het geen spelletje was, maar als het mij niet aanstond, ik het maar moest afbollen. Ik mocht blijven, maar dan wel onder haar voorwaarden (letterlijk haar woorden). 's Nachts geen airco (die had ze de nacht voordien ook al afgezet omdat ineens plotseling out of the blue het geluid haar stoorde, met als gevolg dat ik die nacht geen oog had dicht gedaan, want het was pokkeheet), als ik deodorant wou spuiten mocht ik dat buiten op het terras doen en ja, ik kon er mij nog wel aan verwachten dat ik zou buitengesloten worden. Tussen de regels door kon ik ook wel horen dat nu het voor mij een uitgemaakte zaak was dat ik niet in Kosovo zou komen werken en wij dus niks meer met elkaar zouden beginnen, ik bedankt werd voor bewezen diensten. Ik besloot uiteindelijk om mijn trots in te slikken (ook een stuk uit pragmatische redenen). De dag nadien (gisteren dus) hadden we nog samen een uitstap gepland en die was al betaald, dus nu met slaande deuren vertrekken en dan tijdens die uitstap doen alsof je mekaar niet kent leek mij geen optie. En wie weet zou het uiteindelijk wel koelen. Niet dus. De airco bleef uit en toen ik (geheel tegen de nieuwe regels in) uitgebreid in de badkamer, met gesloten deur, met deo spoot, kreeg ik nog maar eens onder mn voeten. Terwijl Nina in de badkamer zat, ben ik dan ook al maar wat gerief beginnen inpakken. Ok, de trip zelf was behoorlijk leuk en 's avonds zijn we zalig gaan eten in een prima steak-restaurant, maar in de taxi terug heb ik haar dan maar gezegd dat als de regels nog steeds van kracht waren, ik zou verhuizen. Koppig als ze is wou ze niet toegeven, het was "my way or no way" dus werd het no way. Ik heb mn gerief gepakt en ik heb nu een prima kamer voor mij alleen. Morgen vliegt Nina door naar Bangkok en ik waarschijnlijk naar Pattaya and that's the end of the story. Jammer misschien, maar ik ben niemands voetveeg. Ik heb trouwens al een nieuw vriend(innet)je: Scruffy II. Zoals u misschien nog weet, had ik in het olifantenkamp ook een hond die niet van mij week (Scruffy, wiens vlooien mij zodanig hebben toegetakeld dat mn hele dij nog altijd rood ziet). En gisterenavond toen ik verhuisde naar mijn nieuwe kamer, kwam ik onderweg een sympathieke hond tegen die mij vrolijk kwispelend volgde. Toen hij/zij mee de kamer wou inschieten, heb ik dat vriendelijk geweigerd en gezegd dat hij maar buiten moest wachten. Een uur later lag Scruffy II nog steeds voor de deur en toen ik terugkwam van een zalig massageke lag Scruffy II braaf voor de deur te wachten. Vanmorgen was ie er natuurlijk niet meer, want het hotelpersoneel had hem weggejaagd, maar wie liep er met mij mee naar het internetcafe? Idd. Lang leve Scruffy II !

Ayutthaya & de ergerlijke gids "James"

2006-10-11T07:21:00.001+02:00

Zoals de aandachtige lezer intussen wel zal weten verblijf ik momenteel al enige tijd in Karon Beach, het rustigere deel van Phuket. Tot hiertoe mochten we niet echt klagen over het weer (een stevig onweer niet te na) maar sinds gisteren heeft de moesson ook dit deel van Azie bereikt. Sommige delen van Thailand zijn overstroomd. Zo erg is het hier gelukkig nog niet, maar strandweer kan je dit niet noemen. Dus maken we u, eerzame lezer, deelachtig aan de wonderlijke uitstap naar Ayutthaya onder de kundige leiding van een van Thailand's "Lul van het Jaar", James. Voor zij die minder vertrouwd zijn met de Thaise vaderlandse geschiedenis, hier een kort introotje, gepikt van Wikipedia:

The kingdom of Ayutthaya (Thai: อยุธยา) was a Thai kingdom that existed from 1350 to 1767. King Ramathibodi I (Uthong) founded Ayutthaya as the capital of his kingdom in 1350 and absorbed Sukhothai, 640 km to the north, in 1376. Over the next four centuries the kingdom expanded to become the nation of Siam, whose borders were roughly those of modern Thailand, except for the north, the Kingdom of Lannathai. Ayutthaya was friendly towards foreign traders, including the Chinese, Indians, Japanese and Persians, and later the Portuguese, Spanish, Dutch, British and French, permitting them to set up villages outside the city walls. The court of King Narai (1656-1688) had strong links with that of King Louis XIV of France, whose ambassadors compared the city in size and wealth to Paris.

Ziezo, dit echter geheel ter zijde. Ok, toegegeven, op zich waren de ruines, verspreid over 11 vierkante km wel behoorlijk de moeite. De ongelooflijke hitte die dag maakte het wel een uitdaging, maar wat het echt een kwelling maakte, was dus, zoals gezegd: James. James is het type gids die denkt dat hij zijn gasten non-stop moet onderhouden en hen op de meest belachelijke details wil wijzen. "Kijk, een palmboom!" of "in de tempel staat een beeld van Boeddha." Ok, mocht de tempel omgetoverd zijn tot een Thaise versie van Carre-beach met live-performances van de volledige cast van "Matrouchka's", mijn mond zou opengevallen zijn van verbazing. Maar nee maar zeg, zomaar een Boeddha-beeld in een tempel verstoppen! Die Thais toch, tzijn toch sloebers, he. Nu ja, dat was nog niet het ergste. James (zo liet hij zich noemen omdat zijn Thaise naam "Noi" was en er waren blijkbaar te veel toeristen die hem na 5 minuten "annoying Noi" plachtten te noemen), James dus, wel, de brave man kende zijn beperkingen. Hoewel hij uitmuntend Thenglish spreekt (Thai English) wil hij zich met een aan onwaarschijnlijkheid grenzende moed en zelfopoffering bekwamen in de taal van de Queen. Omdat hij zeker wil zijn dat wij hem goed verstaan, zegt hij dus na elk woord "ok?" en indien nodig zal hij het niet nalaten om het woord zelfs te spellen. "In the livel (river) you can go swimming. Swimming, ok? S W I M M I N G." Ik had natuurlijk al een donkerbruin vermoeden moeten hebben zodra we op de bus kwamen, want toen heeft hij ons ruim een kwartier onderhouden over de Thaise "wai", een manier van groeten waarbij de handen worden samengevouwen en het hoofd lichtjes gebogen. (http://www.1stopchiangmai.com/how_to/wai/) De mensen op de voorste rij in de bus konden er niet aan ontsnappen: Lul James ging zn bebbel niet houden en stoppen met wai-en tot iedereen hem persoonlijk had terug ge-waid. Ok, ik heb er begot geen idee van hoe "ge-waid" zou klinken in de nieuwe Nederlandsche spelling, suggesties zijn altijd welkom. Door jarenlange en intensieve training bij den ABL heb ik mij gelukkig gespecialiseerd in instant-dutjes, zijnde oogjes toe en knorren. Het was de enige subtiele manier om aan James z'n gewai vanaf te geraken.

Toen we bij het zomerpaleis van koning Bumibol aankwamen (die man heet echt zo en ik zou niet durven te lachen met hem, want die vent is nu ne keer overal omnipresent tot in 't hoogste schuifke en nu dus zelfs op mn blog, stel u voor) stelde James voor dat hij daar een geleid bezoek zou geven. Weermaals dank zij den ABL ben ik gezegend met een lichte doofheid aan mijn linkeroor, waardoor ik deze vriendelijke doch dringende oproep van James gemist had en dus lekker op mn eentje op stap ging. Niks zo leuks dan een heel paleizencomplex voor u alleen te hebben zonder een snaterende James die net begonnen was aan uitzonderlijk boeiende uiteenzetting over het hele leven van de koninklijke familie. "When the king was younger, he was a child, ok?". Zelfs Thaise koningen zijn dus niet perfect. Alweer een illusie minder. Arme James, doofheid bleek wijdverbreid te zijn bij mijn medetoeristen en binnen de minuut stond hij daar alleen.

James voelt zich redelijk in het kruis getast maar een doorzetter zoals hij is, gaf hij niet op. Hij zou die ondankbare toeristen iets bijbrengen vandaag, hoe dan ook! Dus bij de volgende stop pakte hij het handiger aan: hij verklapte niet waar de bus ons zou opwachten en zei dat we heel de tijd bij hem moesten blijven. M'n medepassagiers konden hun enthousiasme nauwelijks verbergen en cirkelden al fotograferend en poserend rond James. Nina en ik vonden dit zelf uitermate boeiend en konden het niet nalaten om in James-taal tegen elkaar te praten. P R A T E N, ok? U vraagt zich ongetwijfeld intussen al lang af wie deze spetter is zodat ook u hem kan boeken bij uw (volgende) bezoek aan Thailand, wel, laat mij u niet langer in spanning houden, hier is ie dan!

Tijdens de lunch, geserveerd tijdens een cruise op de Chao Phraya, zaten Nina en ik aan tafel met een tamelijk schatrijk ouder Amerikaans koppel, met wie we best een vermakelijke tijd hadden tot ... u raadt het al, James op adem was gekomen en elk huis, elke vis, elk wolkske dat we onderweg tegenkwamen begon te bespreken. Waarover hij het had, enkel de DJ zal het u weten te vertellen, maar die sprak geen Engels. Net zoals James zelf overigens. De andere toeristen waren ofwel in t slaap gevallen, naar het bovendek gevlucht of zoals wij, geanimeerd met anderen aan het praten.

Toen we eindelijk terug aan wal waren en James ons bij wijze van afscheid allemaal persoonlijk weg-wai-de, zag ik de teleurstelling in z'n ogen dat niemand spontaan naar de geldbuidel greep om hem een royale fooi te geven. Maar James is onverwoestbaar. Terwijl hij de teleurstelling verbeet, nam hij zich voor om bij de volgende groep toeristen NOG beter zijn best te doen. Succes, James. S U C C E S, ok?

krabt ne keer op mijn buikske

2006-10-11T07:15:00.000+02:00

ziezo, zoals beloofd, nog een tijgerfotooke.

James Bond

2006-10-09T09:07:00.000+02:00

Al vast een fotooke van gisteren (zondag), genomen op het eiland waar een van de James Bond-films werd opgenomen. (Man with the Golden Gun: http://www.musicman.com/00pic/2489.jpg)

Nu het weer verbeterd is en de zee rustiger, ga ik hier niet te veel schrijven en maken dat ik in de zee zit!

Geniet van het mooie weer in Belgie, ik ga dat hier ook doen.

in bad met olifantjes

2006-10-07T13:00:00.000+02:00

's morgens vroeg vertrokken uit Chiang Mai naar de lokale groeten- en fruitmarkt met de mensen van de Elephant Nature Foundation (http://www.elephantnaturepark.org/). Daar laadden we een paar trucks vol met bananen, suikerriet en pompoenen en dan begon de 2.5u durende rit naar de jungle van noord-Thailand. Het centrum zelf is eigenlijk niet meer dan enkele junglehutten op een terrein van 30 hectaren groot. Zodra onze auto kwam aangereden, kwamen de eerste olifanten al kijken. Ze weten intussen namelijk dat zodra de 1-dagbezoekers aankomen, het ontbijt is. Direct een heleboel enthousiaste slurfen tegen de venster, maar ze moesten nog effe wachten, de trucks met voer kwamen later. Wij werden ontvangen door een bijzonder onderhoudende Michelle, een Australische die al 3 jaar bij het project werkte. "let's talk elephant!" We (dat is een koppel uit Nieuw-Zeeland en ikzelf, want Nina was knorrig en wou niet opstaan) kregen uitleg om hoe olifantengedrag te interpreteren en hoe er mee om te gaan. Intussen stonden de dikkerdjes allemaal aan te schuiven langs de de hut, als een soort drive-in. Toen de trucks wat te lang naar hun goesting wegbleven, kregen we regelmatig behoorlijk wat getoeter te horen en bonkten ze met hun kop tegen het houten staketsel. Maar toen was het dan toch zover: elke olifant kreeg zn eigen mand met vanalles wat en het vreetfestijn kon beginnen. Ik kreeg 2 olifanten onder mijn hoede: Hope, een jong mannetje en Lilly, een wat vrouwtje dat ongeveer evenoud was als ik. Spijtig, 't was mn type niet. Nu denk je van, zo'n hongerige olifant, dat fret alles. Dik noppes ja. Eerst aftasten en snuffelen met de slurf, dan vastnemen en scrunshen. En dat gaat in een behoorlijk snel tempo! En durf maar eens wat meer aandacht of eten geven aan een andere olifant. Dan is 't ambras. Dan zie je slurfen rond uw oren vliegen. Oh, ik vergat nog te zeggen dat er een 60-tal honden ook op het domein wonen, en ongeveer evenveel katten. De honden, stikjaloers op alle aandacht die de olifanten krijgen, komen zich bij het eten uiteraard ook moeien, wat steevast eindigt op een mot met een slurf. Er was zelfs een hond die uit pure miserie mee bananen begon te eten. Toen mijn fanten zich in sneltempo hadden volgejaagd, ben ik mee de babies gaan voeren. Voor hen moest je de bananen pellen en meestal voor hun ogen zwaaien want ze hadden het meestal te drukmet spelen en onnozel doen. Echt grappige beestjes. Nadien was het etenstijd voor ons en daar ontmoette ik 3 enorm knappe Nederlandse studentes die daar langere tijd verbleven. Helaas, helaas, alle fotos die ik getrokken heb zijn met de onderwatercamera gedaan (het regende die dag nogal veel en met olifanten op een veld is het nogal modderig, dus mn digitale thuis gelaten) maar die fotos zijn nog niet ontwikkeld.

Na etenstijd is het badtijd. Vlug een zwembroek aangeschoten en dan met de hele kudde naar de rivier. Dat is dus de moeite, he. Met 30 olifanten in bad!! Iedereen kreeg een emmerke en een borstel en dan maar schrobben. Intussen lagen de olifanten vrolijk bellen te blazen met hun slurf (allez, ik hoop toch dat het enkel met hun slurf was!) en ze genieten er echt van hoe je hun schrobt achter hun oren, op hun kopke en hun gigantisch lijf natuurlijk. Ineens hebben ze er dan genoeg van en dan moet iedereen uit de rivier spurten want de olifanten gaan dan met zand gooien om hun lijf te bedekken tegen de zon. Zo gaat dat: pas proper, en dan een slijk-zandbad.

Toen kregen wij de minder aangename kant van olifantentraining te zien. Op een video, gemaakt door National Geographic, werd ons getoond hoe olifanten getraind worden om met toeristen rond te hotsen en kunstjes te doen. Het waren extreem wrede beelden van hoe olifanten letterlijk en figuurlijk gekraakt worden om zo gewillig te doen wat hun begeleider hen zegt. Ik voelde me ineens al een stuk schuldiger dat ik op een olifant zn rug had gereden in zo'n olifantenkamp ... Moraal van het verhaal: volgende keer veeeeeeeeer weg blijven van alle mogelijke toeristische attracties met olifanten en enkel het centrum bezoeken. Daar krijg je pas echt een olifantenervaring en kan je hen meemaken zoals ze zijn. Als je dan hoort wat de olifanten die in het hospitaal daar verblijven allemaal hebben meegemaakt krijg je echt kippevel. Als ze vuil zijn, zie je dat niet, maar een keer in bad, komen de massale littekens van de training en mishandelingen naar boven.

Na de video was het dan ook heel stillekes, dus om ons terug op te vrolijken gingen we ... in bad! Deze keer wilde ik me er wel aan wagen om de babies te wassen. Terwijl de grote olifanten zich gewillig laten doen, vinden de babies het water enorm leuk en zitten geen seconde stil. Het liefste wat ze doen is "bommetje" spelen en toeristen omver kegelen. De stroming daar is enorm sterk dus ze laten zich wat meedrijven, met enkel hun slurf boven water en botsen dan tegen je aan. Dan lig jij erin en word je collectief uitgelachen door de bende flaporen. Een keer een stamp gekregen van een kleintje, maar effe later leggen ze dan weer hun slurf rond u en is iedereen weer vriendjes.

soit, een enorm enorm zalige dag die afgesloten werd met een goede massage, eenmaal ik terug was in Chiang Mai

foto's volgen nog!

wat fotookes uit Bangkok & omstreken

2006-10-07T12:32:00.000+02:00

ziezo, twas er nog niet van gekomen om foto's uit BKK op te laden, maar nu dus wel. Sorry dat ze scheef staan, maar ik heb er geen idee van hoe ik met een Thaise photoshop moet werken, dus draai uw kopke maar, da's goede gymnastiek!

foto 1: in Wat Prah Keo, de tempel die aan het koninklijk paleis grenst

foto 2: Thaise schoolkinderen zijn bezeten door interviews, dit om hun Engels wat te verbeteren. Dus op toeristische plaatsen word je om de haverklap overvallen door de zelfde typische vragenlijstjes. Houd je van Thais eten, vanwaar ben je, ken je onze koning, etc ... De Thai zijn nogal geobsedeerd door hun koning die je overal overal overal in het straatbeeld ziet

foto 3 : Sea Food Market, een zalig restaurant. We zijn er intussen al 2x geweest. De toog is zo'n 30m lang met alle mogelijk en onmogelijke vis en schaaldieren. Je krijgt een winkelkarretje en je neemt wat je wil. Dat reken je dan af en dan komt de kok aan tafel je karretje halen. Dan kan je kiezen hoe je wat wil klaargemaakt hebben. Zaaaaaalig !

Foto 4: River Kwae brug en ikke

Foto 5: eentje van ver, door Nina getrokken, voorlopig nog geen betere van innige omhelzing met kattebeest

Thai airways & kotszakskes

2006-10-03T13:24:00.000+02:00

iedereen die ooit al eens in m'n bureau thuis is geweest, weet dat ik de laatste jaren van m'n werkleven in de luchtvaartsector gesleten heb en om dat een beetje te "herdenken" ben ik dus kotszakskes van luchtvaartmaatschappijen beginnen verzamelen. Lege, wel te verstaan. Dus 't was wel leuk om eens met Thai Airways een binnenlandse vlucht te doen. Spotgoedkoop, mooi zicht op de jungle én een nieuw zakske! Hip hoi. Maar ik ben blijkbaar niet de enige, want er is een heuse hobbygroep rond kotszakskes, zoiets als postzegelverzamelaars, het heeft zelfs een naam: bagophily en dit "vrolijk" knuffeldier is de mascotte. (http://www.bagophily.com)/

Chiang Mai, amai amai!

2006-10-03T13:16:00.000+02:00

... nooit zag ik in heel mn leven, zoveel Thailandezen! Nee, eigenlijk is dat niet waar. Het aantal wittekes valt hier echt wel op. Chiang Mai (in het noorden van Thailand) is dan ook niet zo heel groot, maar best wel leuk. Met de avondvlucht vanuit Bangkok gisteren aangekomen in het Tamarind Village Hotel, http://www.tamarindvillage.com/index.htm, heel "Zen' maar wel knap ingericht.

Vandaag het stadje zelf bezocht, niet groot maar wel knappe tempels en deze namiddag de bergen in naar de Wat Doi Suthep, echt wel chique. Foto's daarvan komen nog, want batterijen zijn hier een ramp. Ik verslijt ongeveer een pakje per dag in mn fototoestel en net nu ik fotos wil opladen, zijn ze weer plat. Dikken brol.

tijger tempel

2006-10-02T08:30:00.000+02:00

Eindelijk eindelijk eindelijk was het dan zover: de tijgertempel. Na de River Kwae en de olifanten was eindelijk het moment daar waarvoor ik een stukje naar Thailand was gekomen: tijgerknuffelen. Ik had er toevallig over gehoord, maar nooit echt geloofd dat het bestond. Ok, hoe zit het in mekaar. Op een dag wandelde een monnik door de jungle en vond 2 zielige tijgerweesjes. De moeder was nl. gedood door stropers. Na veel gezaag bij den abt mocht hij de beestjes toch houden en zo is het allemaal begonnen. 2 tijgers werden er veel meer, want mensen brachten van overal weesjes en gewonde dieren. De monniken namen ze allemaal op in hun congregatie en nu zit die tempel dus stampvol tijgers. Tijgers zijn nachtbeesten en 's morgens krijgen die een lekker groot ontbijt en dan hebben ze eigenlijk nog enkel maar zin in een goed dutje. Dat is het ogenblik dat de monniken bezoek toelaten. Dus je komt daar aan in een vallei waar al die beesten liggen te maffen (een stuk of 12) en het enige wat jou van de tijgers scheidt, is een koord. Ok, de meeste tijgers liggen ook wel aan een ketting, maffen of niet. Maar de organisatie houdt de boel goed onder controle. De foto's worden getrokken door hen (zodat niemand per ongeluk op iemands staart kan trappen) en je wordt letterlijk bij de hand genomen. Uiteraard is het er heel stil en beweegt iedereen behoedzaam. Maar ok, dit sympathiek dier had wel zin in een knuffel dus ik mocht er gaan bijzitten en hem zelfs strelen. Een zacht instemmend gegrom gaf weer dat ie het wel zag zitten. Het gevoel dat dat geeft dat ge zo'n groot beest aan 't strelen zijt is ongelooflijk. Maar het beste moest nog komen: m'n volgende tijger ging zelfs op z'n rug liggen zodat ik zn buikske kon strelen, maar wat helemaal maf was, was toen ik zo'n gigantisch tijgerhoofd op mn schoot kreeg. Ik wilde zn kin wat krabben, maar de begeleider vond dat geen goed idee. Hand stilhouden bij zon groot bakkes is de boodschap. Even later legden ze hem terug en ik stond nog te trillen op mn benen. Ik kon wel bleiten van contentement! Zo'n zalig gevoel, zo'n grote dikke kat die op uwe schoot ligt te "spinnen", wow. Voor er op het thuisfront algehele paniek uitbreekt: dit was het "gevaarlijkste" wat ik ga doen, beloofd. Er was dan ook niks gevaarlijks aan. De begeleiders waren constant daar, de beesten zijn opgegroeid met mensen en zo lui als ze groot zijn. Maar het gevoel blijft bangelijk overweldigend.

olifantentocht (30.9.06)

2006-10-02T07:56:00.000+02:00

De dag dat we naar de River Kwae gingen hebben we uiteraard meer bezocht dan enkel de brug. We zaten met 6 in het busje: 2 Koreanen, 2 (heel sympathieke) Australiers en dan wij. De Koreanen hadden naast de brug ook nog een ritje met een olifant geboekt. Omdat we anders toch moesten wachten, zagen wij dat ook wel zitten. Dus met 2 olifanten en de 2 begeleiders op stap. Fantje was best een sympathiek beest, maar had eerder zin in lunch dan met ons rond te hotsen. Dus voor de begeleider er goed en wel oog in had, zat dikke Fant in de boskes om daar een boompje of 2 in zn dikke klos te slagen. De begeleider kon roepen en doen wat ie wou, Fant at rustig voort. Intussen moesten wij af en toe bukken voor rondvliegende bladeren en takken, maar toen besloot Fant dat hij ook een take-away kon doen. Dus tsjokten we rustig verder door de jungle terwijl Fant verder z'n boompje opat. Al gauw kwamen we bij een rivier en daar het een hete dag was, zag Fant het wel zitten om te gaan plonsen. Gelukkig kon de begeleider hem overtuigen om enkel zn buik nat te maken, dus dat was wel ok. Omdat de begeleider zag dat we ons in allerlei bochten wrongen om toch maar een foto te maken van onze nieuwe dikke vriend, vroeg hij mn camera en liet ons met Fantje alleen. Fantje dik content (hij had eten en een voetbad), wij ook want we hadden eindelijk onze foto. Iedereen tevreden!

River Kwae

2006-10-02T07:41:00.000+02:00

Na enkele dagen rond te hotsen in Bangkok, werd het zaterdag tijd om eens wat verder te piepen dan enkel de stad. Op zo'n 140 km van Bangkok ligt de legendarische Bridge over the River Kwae. Eerst waren we van plan om het allemaal zelf te organiseren, maar een tour met een mini-busje leek uiteindelijk toch de beste optie omdat alles nogal ver uit elkaar lag. Dus zo kwam onze gids "Pop" ons al om 6.30 's morgens halen. Na 2u rijden kwamen we aan bij een kerkhof met zo'n 7000 geallieerde soldaten, voornamelijk britten, australiers en nederlanders, allemaal jonge mannen die gestorven waren tijdens de bouw van de brug. Toen we even later aankwamen in een reconstructie van hun kamp, verschoot ik er eerder van dat het niet meer slachtoffers had geeist. De levensomstandigheden leken vrij goed op de concentratiekampen in Polen, met dat verschil dat de hitte zelfs voor een doordeweekse toerist die net aankwam met een ge-airconditioned busje ronduit afmattend is. Laat staan dat je in die omstandigheden een brug moet bouwen. Vanuit het kamp ging het met een speedbootje naar de burg zelf, die op zich niet spectaculair is maar wel interessant om eens gezien te hebben, net omdat het zo'n legendarische plaats is. We hadden geluk, want de minstens al even legendarische Orient Express-trein passeerde er net.

afscheidsfeestje in Gent

2006-09-22T07:51:00.000+02:00

16 september was het dan zover, het langverwachte afstudeer-afscheidsfeestje. Er was dan ook heel wat te vieren. Vier jaar duffe ellende aan 't unief was van de ene dag op de andere dag voorbij. Nu ja, zoals dat dan heet, achteraf genomen valt dat allemaal wel goed mee. Op 't moment zelf soms wat minder. Ach ja, het resultaat mag gerust gezien worden en soms kan ik het zelf nog niet goed geloven. Wat ik wel goed kon geloven is dat dus de 16de een hele tros van m'n vriendjes aan m'n deur stonden. Tegen alle verwachtingen en gewoontes in waren ze een half uur te vroeg ipv het klassieke half uur te laat. Ge kunt gene staat meer maken op mensen! Tss. Ik zat dus nog rustig te computeren en had nog niks klaarstaan, 'k was zelfs nog niet omgekleed. Tot overmaat van ramp wilden ze niet gewoon een pintje maar ook nog allemaal ne cocktail. Intussen bleef de deurbel maar rinkelen dus de ontvangst was op z'n zachtst gezegd een klein beetje hectisch. Maar soit, het is allemaal gelukt en we waren dus min of meer op tijd in de Gekroonde Hoofden, het betere ribbekesrestaurant in Gent. Door een slechte ervaring bij de concurrentie, den Amadeus, waren we dus deze keer elders gaan varkskes oppeuzelen. Het ging eten tegen de klok worden, want we mochten maar tot 20u blijven en 't was al half 7 toen we daar toestuikten. Veerle bleek het beste te kunnen schrokken, wat Jerry de reactie ontlokte van "ja maot, gie fret geliek eu vent!" Veerle liet het niet aan haar hart komen en bestelde nog een rib bij. Had de rest van mijn vriendjes dat ook maar gedaan, gewoon fretten voor dood en zich koest houden. Maar oh nee, dat was natuurlijk weer te veel gevraagd. De foto's spreken wel voor zich zeker? En euhm, Anne en Pascal, 't is niet omdat we in een ribbekesrestaurant zitten, dat ge per se uw eigen ribben moet laten zien daar, he. Al een chance dat ik weer een paar maanden weg ben of ik kon me niet meer vertonen in de buurt van 't Gravensteen.

Toen het echt te gortig werd en al den drank op was (en door een mysterieus toeval ook alle bierkaartjes waren verdwenen) zijn we nog naar 't frituur gegaan (echt waar!) en van daar uit rustig verder gesloeft naar de Korenlei. Daar was dus Odegand bezig, een cultureel gebeuren zowaar. Nu ja "cultuur", rijmt dat niet op "bier"? Niet dus, maar niet getreurd, toen wel. Karolien bracht aan en Veerle zag dat het goed was. Dat was dan ook het laatste dat we merkten dat goed was, want toen die pipo's die het avondprogramma van Odegand moesten verzorgen begonnen spelen, was de pret er vlug af. Jerry had het met z'n kennersoor al na 3 nanoseconden door: "Mo gow vènt, wie zien weh". Na enige omzwervingen vonden we politiek asiel in de Irish pub en daar zouden we dan wachten tot het vuurwerk dat om 23u zou beginnen. Spaaaaatig, hiejel spaatig, maar ons pinten waren nog niet leeg toen de eerste pijlen de lucht in gingen dus hebben we maar genoten van het geknal en ne stevige Guinness. Als ik het mij goed herinner zijn we uiteindelijk bij mij thuis aanbeland waar er nog enkele flessen champoep de lucht in gegaan zijn en toen ook die op waren hadden m'n buren eindelijk terug rust. Bedankt voor de reisgidsen, ze gaan ongelooflijk van pas komen! Tot op het terugkeerfeestje ;) En euhm, aan alle zwangere of pasbevallen dames die er deze keer niet konden bij zijn: in januari pakt die uitvlucht niet meer, he. Blijf maar ne keer een paar maanden van uwe vent af, 't zal jullie deugd doen!

some info about Australia (CIA-factbook)

2006-09-20T11:14:00.000+02:00

Background:
Aboriginal settlers arrived on the continent from Southeast Asia about 40,000 years before the first Europeans began exploration in the 17th century. No formal territorial claims were made until 1770, when Capt. James COOK took possession in the name of Great Britain. Six colonies were created in the late 18th and 19th centuries; they federated and became the Commonwealth of Australia in 1901. The new country took advantage of its natural resources to rapidly develop agricultural and manufacturing industries and to make a major contribution to the British effort in World Wars I and II. In recent decades, Australia has transformed itself into an internationally competitive, advanced market economy. It boasted one of the OECD's fastest growing economies during the 1990s, a performance due in large part to economic reforms adopted in the 1980s. Long-term concerns include pollution, particularly depletion of the ozone layer, and management and conservation of coastal areas, especially the Great Barrier Reef.

Area:
total: 7,686,850 km²

Climate:
generally arid to semiarid; temperate in south and east; tropical in north

Terrain:
mostly low plateau with deserts; fertile plain in southeast

Elevation extremes:
lowest point: Lake Eyre -15 m highest point: Mount Kosciuszko 2,229 m

Geography - note:
world's smallest continent but sixth-largest country; population concentrated along the eastern and southeastern coasts; the invigorating tropical sea breeze known as the "Fremantle Doctor" affects the city of Perth on the west coast, and is one of the most consistent winds in the world

Population:
20,264,082 (July 2006 est.)

Ethnic groups:
Caucasian 92%, Asian 7%, aboriginal and other 1%

Religions:
Catholic 26.4%, Anglican 20.5%, other Christian 20.5%, Buddhist 1.9%, Muslim 1.5%, other 1.2%, unspecified 12.7%, none 15.3% (2001 Census)

Languages:
English 79.1%, Chinese 2.1%, Italian 1.9%, other 11.1%, unspecified 5.8% (2001 Census)

Economy - overview:
Australia has an enviable Western-style capitalist economy with a per capita GDP on par with the four dominant West European economies. Rising output in the domestic economy, robust business and consumer confidence, and rising exports of raw materials and agricultural products are fueling the economy. Australia's emphasis on reforms, low inflation, and growing ties with China are other key factors behind the economy's strength. The impact of drought, weak foreign demand, and strong import demand pushed the trade deficit up from $8 billion in 2002, to $18 billion in 2003, $13 billion in 2004, and nearly $17 billion in 2005. Housing prices probably peaked in 2005, diminishing the prospect that interest rates would be raised to prevent a speculative bubble. Conservative fiscal policies have kept Australia's budget in surplus from 2002 to 2005.

staatsgreep in Thailand

2006-09-20T09:00:00.000+02:00

Lap! 'k Ben nog niet vertrokken of de miserie begint al.

Op 19 september 2006 heeft legerstafchef Generaal Sonthi Bunyayakharin aangekondigd dat een "Hervormingsraad" het bestuur van het land heeft overgenomen. In het hele land werd de krijgswet afgekondigd.

Op dit ogenblik is het rustig in de hoofdstad Bangkok.
Reizigers wordt aangeraden onnodige verplaatsingen te vermijden en mogelijke samenscholingen of manifestaties uit te weg te gaan. Reizen van- en naar Thailand is nog steeds mogelijk, de internationale luchthavens zijn open. Reizigers die zich de komende dagen naar Thailand begeven wordt aangeraden zich te vergewissen van de laatste evoluties en in contact te blijven met hun reisagentschap. (bron: www.diplomatie.be)

Nu ja, tegen wij daar aankomen zal de rust wel weergekeerd zijn en een jarenlang verblijf in Bosnië helpt ook wel om niet naar een tank meer of minder op straat te zien. Nina ziet het al helemaal zitten, hoe ze in mini-bikini met een kogelvrije vest over 't strand gaat huppelen. Het grote voordeel gaat wel zijn dat de hotels bijzonder rustig gaan zijn. Dat was ook zo tijdens de Kosovo-crisis, toen durfde ook geen kat naar de Kroatische kust komen. Gevolg: poepchique hotels die leeg stonden en waar je een kamer kreeg voor nog geen 500 frank/nacht. Och ja, zo'n vaart zal het (gelukkig maar) niet lopen, ze zijn in Thailand wel wat gewoon qua staatsgrepen. In 1932, 1973 en 1992 waren er ook al. Toch wel fijn dat de koning zo z'n leger de opdracht geeft om de incompetente en corrupte regering buiten te zwieren. Als ik van Verhofstadt was, zou ik al maar zandzakskes beginnen vullen voor onze koning ne keer gaat optreden tegen dat paarse zootje ongeregeld. Go Albert, go! Hehe

't vertrek : van Brussel naar London en zo Bangkok

2006-09-16T11:26:00.000+02:00

Om 21.00u (zondag) vertrok ik naar Londen met British Airways en om 21.15u was ik er al (hihi, lokale tijd natuurlijk). We vlogen heel laag over Londen city en dat gaf enkele prachtige beelden van London by night. De tower bridge, Big Ben, ... allemaal heel goed zichtbaar.

In Heathrow was het een beetje problematisch. Iedereen ging naar arrivals maar connecting flights was rechtdoor in een extreem lange smalle gang. Toch maar connecting flights gevolgd en toen kwam ik uit op een plaats waar ze duidelijk aan het reparatiewerken doen waren. Eerst wilde ik terugkeren, maar toen ik tussen de rotzooi door een gangetje zag, kwam ik toch uit waar ik moest zijn. Door een computerfout stond de gate waar ik moest vertrekken niet vermeld. Ik zocht op het informatiescherm naar Bangkok en ik ging dus naar die gate. Omdat er lange rijen stonden en we 13h20 minuten zouden moeten stilzitten, besloot ik wat te wandelen. Ineens hoorde ik dat er aan een andere gate, dezelfde maatschappij zn final call deed. Na enig graafwerk in m'n rugzak merkte ik dat ik op vlucht QF2 zat en niet op QF302 waarvoor ik stond aan te schuiven. Na enig lopen was ik dus net op tijd aan de juiste gate.

De vlucht zelf verliep prima en er was een keuze uit 18 films die je kon volgen via een persoonlijk schermpje. Ik zat naast een Australische die net 1.5 jaar in Londen gewerkt had als kleuterleidster en nu terug naar huis ging. Wat gebabbeld over wat er zoal nog te zien was in Australie, dus de vlucht ging goed vooruit. Na het eten in 't slaap gevallen en boven Afghanistan werd ik weer wakker. Intussen waren we Kiev en Samara al gepasseerd, maar kben dus vergeten wuiven. Afghanistan is best indrukwekkend vanuit de lucht.. Op de grond is er nu ne keer absoluut niks. Een bijzonder onherbergzaam gebied met die verscholen in de bergen hier en daar kleine dorpjes. Taliban, Al Qaeda? Wie weet. Ze mogen het hebben in ieder geval. De enige groene plekjes die af en toe zichtbaar waren bleken gigantische papavervelden te zijn voor de aanmaak van heroine. Toen we in de buurt van Kaboel kwamen, leek het mij een prima idee om eens uitgebreid naar het toilet te gaan om op een cruciaal moment door te trekken en zo mijn welgemeende groeten te sturen aan die pipos die denken dat ze hun wil aan de wereld kunnen opleggen. Soit, dit geheel ter zijde.

Even later hadden we een prachtig zicht op de Himalaya en boven Calcutta kregen we behoorlijk wat turbulentie te verwerken. De wraak van Moeder Theresa? Soit, 2 uurtjes later waren we al in Bangkok en de transfer naar het hotel verliep prima. Geen gigantische verkeersopstoppingen en niet duur.

Ziezo, de kop is eraf, m'n reis is begonnen!

kaart van Thailand & info over de belangrijkste plaatsen die we gaan bezoeken

2006-09-16T10:23:00.000+02:00

Belangrijkste plaatsen die we gaan bezoeken:

Bangkok (http://www.bangkoksite.com/Map/Ratanakosin1.htm)
Kanchanaburi (NO van Bangkok) (http://www.bangkoksite.com/Kanchanaburi/index.htm)
Ayutthaya (N van BKK) (http://www.bangkoksite.com/AyutthayaPage/index.htm
Chiang Mai (N van Thailand) (http://www.bangkoksite.com/Chiangmai/index1.htm)
Phuket (Z van Thailand) (http://www.bangkoksite.com/Phuket/index.htm)
Koh Samui (Z van Thailand) http://www.bangkoksite.com/Samui/KohSamuiPage/index.htm

eerste deel van de reis: Zuid-Oost Azië

2006-09-16T09:44:00.000+02:00

Op een week voor m'n vertrek wordt het stilletjesaan tijd dat ik eens wat meer toelichting geef, he.

Het begint allemaal in Thailand, Bangkok, waar ik afspreek met Nina, een goede vriendin uit Sarajevo die mij "ingehuurd" heeft als reisorganisator.

Rond 13 oktober gaat de reis dan verder naar Maleisië, waar ik eerst een van de oudste jungles ter wereld zal bezoeken, nl. de Taman Negara. Als ik het beu ben om bomen te knuffelen trek ik verder naar Kuala Lumpur, de hoofdstad van Maleisië waar met een beetje chance Ellen, de beste vriendin van m'n zus, op mij zit te wachten. Ellen gaat al 2 weken rondtrekken met een internationale groep en vanuit Kuala Lumpur gaan Ellen en ik dan verder naar Borneo, waar het grote oerang-oetang-knuffelen moet plaatsvinden. Ok, 3 dagen zijn absoluut te weinig voor dit stukje natuur, maar vervolgens wacht Lijen op ons in Singapore. Lijen ken ik via de universiteit van Leuven, want ik was haar internationale "buddy" (voor een interview met m'n andere buddy, Zosia uit Polen, zie http://www.kuleuven.ac.be/ck/international/16.pdf, p. 7, mét mottige foto van mij & beter van haar, 's morgens héél vroeg na een zwaar avondje op de Oude Markt).

Op 26 oktober vlieg ik dan om 19.50u. lokale tijd naar Sydney, waar ik om 05.10u lokale tijd aankom om dan verder door te vliegen naar het Nieuw-Zeelandse Auckland, waar ik om 13.10u aankom. (dat is 10 uur vroeger dan in België, dus in België is het dan nog 3u 's nachts) en daar begint dus deel 2 van m'n reis

Bangkokhotel

2006-09-16T08:42:00.000+02:00

Ziezo, hier zijn we dan, in het Swissôtel Nai Lert Park in Bangkok.
( http://bangkok-nailertpark.swissotel.com/). Nina, m'n reismaatje, had dit geschifte idee dat ze me een reisje moest cadeau doen voor m'n afstuderen. Ok, ok, in een ver verleden heb ik ook veel voor haar betaald, maar nu ze een vetbetaalde VN-medewerkster is laat ze het ook breed hangen. Dus de deal was: ik organiseer de reis, zij sponsort. Daar kon ik wel mee leven. "In Bangkok we go crazy", was de opdracht toen ik vroeg wat voor hotelklasse ze in gedachten had. Nu ja, $200/nacht voor een hotelkamer is sowieso overdreven (dat was m'n richtbedrag) maar 'k heb ons iets "leuks" gevonden in een goede buurt in BKK (Bangkok). Het hotel zelf overtrof eigenlijk uiteindelijk nog de verwachtingen. Enorm mooi, heel stijlvol, rustig, een groot prive-park als tuin, zalig zwembad, ontbijt = woooooow. Soit, uiteindelijk zijn we hier gebleven tot vandaag (02/10) en vertrekken we straks naar Chang Mai

some info about Thailand (source: CIA World Factbook)

2006-09-06T09:17:00.000+02:00

Background:

A unified Thai kingdom was established in the mid-14th century. Known as Siam until 1939, Thailand is the only Southeast Asian country never to have been taken over by a European power. A bloodless revolution in 1932 led to a constitutional monarchy. In alliance with Japan during World War II, Thailand became a US ally following the conflict.

Climate:

tropical; rainy, warm, cloudy southwest monsoon (mid-May to September); dry, cool northeast monsoon (November to mid-March); southern isthmus always hot and humid

Population:

64,631,595

't is zover

2006-09-06T08:57:00.000+02:00

ziezo, ik had nooit gedacht dat ik met een blog zou beginnen maar hier is ie dan. Ok, toegegeven, het zijn dan ook uitzonderlijke omstandigheden en misschien is deze kleine inspanning dan ook ingegeven door een soort luiheid. Om te vermijden dat ik tijdens m'n reis iedereen apart moet schrijven hoe het mij vergaat is dit waarschijnlijk de makkelijkste en snelste manier om mijn Aziatisch/Oceanisch reilen en zeilen wereldkundig te maken. Ik sta er nog een beetje sceptisch tegenover, maar we zien wel hoe het loopt.